Horns {Η μεταμόρφωση}

 

Horns-dvd-review-radcliffe-temple

 

Ή αλλιώς,μια από τις πιο περίεργες αλλά παρόλαυτά όχι κακές ταινίες που εχω δει μέχρι τώρα.

Η ταινία μας εξιστορεί τη ζωή του Ig (Daniel Radcliffe) μετα τη δολοφονία της αγαπημένης του Merrin (Juno Temple). Κλειστή κοινωνία, αποτρόπαια δολοφονία, και προφανώς όλοι κατηγορούν τον Ig ο οποίος δηλώνει αθώος. Εκ πρώτης όψης η ταινία δίνει την όψη ενός κλασσικού μυστηρίου-δράματος.

Αλλά όχι!

(Spoiler alert)

Ο Ig φαίνεται αθώος αλλά καθώς κανείς δεν τον πιστεύει, αποδέχεται το ρόλο του κακού, του δολοφόνου, του διαβόλου, με την κυριολεκτική έννοια. Ένα πρωί κέρατα βγαίνουν στο κεφάλι του και ως “διάβολος” αποκαλύπτει την σκοτεινή πλευρά όσων συναναστρέφεται.

“For whatever reason in this crazy fucked up world, I was being punished. When they looked at me, they saw a devil – and maybe I did too – and now I had to look the part.”

Κρυφές επιθυμίες, μυστικά, αμαρτωλό παρελθόν. Όλοι του ανοίγονται και όλοι δεν διστάζουν να πραγματοποιήσουν τις ορέξεις τους. Με αυτή τη νέα δύναμη ο Ig προσπαθεί να βρει τον δολοφόνο. Κανείς δεν είναι αυτό που φαίνεται και κανείς δεν λέει αυτό που πραγματικά σκέφτεται. Όλοι, από την οικογένεια του, τους παιδικούς του φίλους μέχρι τους γείτονές του, τον φέρνουν πιο κοντά στην αλήθεια. Μια αλήθεια που περιλαμβάνει τον καλύτερό του φίλο και την ίδια την Merrin.

Η ταινία είναι γεμάτη με βιβλικές αναφορές ( το δάσος-Εδέμ όπου γεννήθηκε ο έρωτας του ζευγαριού, το αθώο ζευγάρι που ζει γαλήνια μέχρι την πτώση, ο διάβολος, τα φίδια που “υιοθετεί” ο Ig ως evil minions,η Merrin ως θεότητα που καθοδηγεί και προστατεύει τον Ig από ψηλά).

 

Screenshot (114)“In the end, I embraced the horns. Like an angel who fell to earth, I became a devil one last time, but revenge is all consuming, and my time has come to return to you so we can be together again. I mean, if this isn’t paradise, I don’t know what is”.

Πολλά flashbacks,όμορφες  εικόνες, καλές ερμηνείες, χαρακτήρες που αν και αποκαλύπτονται κρατούν το μυστήριο τους και πολλές μα πολλές περίεργες, αλληγορικές και σε μερικά σημεία τραβηγμένες σκηνές που δεν είναι κακές αν λάβουμε υπόψιν το συμβολικό χαρακτήρα της ταινίας.

Το μόνο αρνητικό για μένα ήταν το τέλος. Εκεί που όλα έχουν αποκαλυφθεί and justice is about to be served, αντί να δωθεί ένα απλό τέλος όπου απλά οι χαρακτήρες θα πάρουν αυτό που τους αξίζει, τιμωρία ή γαλήνη αναλόγως,η ταινία το παρατραβάει. Η αλληγορία γίνεται υπερβολική και χάνει την αξία της αφού καταλήγει να γίνεται ένα αχρείαστο μεταφυσικό στοιχείο.

Για μένα πάντως το τέλος δεν κατάφερε να μου χαλάσει όλη την ταινία. Ήταν απλά μια μικρή απογοήτευση. Splatter και θάνατος που δεν χρειαζόταν, η τελική “μεταμόρφωση” και τέλος το happily ever after των εραστών στη ζωή μετά το θάνατο

 

Screenshot (115)

                        “I’m gonna love you for the rest of my life.”

                                                                            ” Just love me for the rest of mine.”

 

Και για να μην ξεχνιόμαστε, πολύ καλή μουσική. Bowie, Pixies, Marilyn Manson και πολύ σαξόφωνο!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s