Crime & The City Solution – The Bride Ship (1989)

The Bride Ship Cover

Στο αριστούργημα του Wim Wenders “Wings Of Desire”, σε μια αξέχαστη σκηνή, βγαίνουν να παίξουν οι Crime & The City Solution. Ήταν η πρώτη φορά που τους μάθαινα, δεν είχα ιδέα ποιοι είναι. Από τότε έχουν περάσει 7 χρόνια περίπου, και δεν έχω σταματήσει να τους ακούω.

Τότε ήταν μια περίοδος που μόλις είχα ξεκινήσει να ακούω post punk, είδος που επίσης δεν έχω αφήσει έκτοτε, έτσι ο ήχος τους αμέσως κλείδωσε μέσα μου. Μόλις τελείωσε η ταινία, άκουσα του ντεμπούτο τους “Room Of Lights” (1986), ένα από τα καλύτερα άλμπουμ της εποχής και του συγκεκριμένου είδους, στον οποίο κιθάρα έπαιζε ο Rowland S. Howard, από τους καλύτερους μουσικούς που έχουν ηχογραφήσει ποτέ. Για πολύ καιρό δεν άκουγα τίποτα άλλο, και περιέργως δεν είναι αυτός ο δίσκος στον οποίο αφιερώνεται το κείμενο.

Ένα ή δύο χρόνια μετά, σ’ ένα δισκοπωλείο στην Ιπποκράτους βρίσκω το “The Bride Ship”. Ήταν ο τρίτος δίσκος στον οποίο συμμετείχαν οι Simon Bonney, Bronwyn Adams, Alexander Hacke (από τους Einstürzende Neubauten), Thomas Stern και Mick Harvey, ίσως ο πιο γνωστός από όλους λόγω της εμπλοκής του με τους Nick Cave And The Bad Seeds.

Ο δίσκος μπορεί θεωρητικά να χωριστεί σε δύο μέρη, με το πρώτο να μη διέρχεται από κάποια συγκεκριμένη κι ενιαία θεματική στιχουργικά, ενώ το δεύτερο αφορά το ταξίδι των λεγόμενων “bride ships”, δηλ. των πλοίων που έφευγαν για τις Η.Π.Α. γεμάτα με νύφες εντεταλμένες σε ένα συγκεκριμένο γαμπρό, ο οποίος εκτός από ένα θεωρητικά καλύτερο μέλλον, θα τους εξασφάλιζε και τα νόμιμα χαρτιά για να εγκατασταθούν εκεί.

Συνολικά κυριαρχεί το γνώριμο ύφος της μπάντας, με ένα μελωδικό συνδυασμό κιθάρας, synths (χρησιμοποιημένα τελείως διαφορετικά από ότι συνηθιζόταν τότε) και βιολιού που δημιουργούν τις βάσεις πάνω στις οποίες πατάει ο Bonney. Η φωνή του ανήκει σε εκείνη την κατηγορία τραγουδιστών που τα τελευταία χρόνια επανέρχονται (βλ. Gold Class, O. Children), οι οποίοι χαρακτηρίζονται από έντονα μπάσα και μια γλυκιά μελαγχολία που εκφράζεται ακόμα περισσότερο μέσω των στίχων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα του τελευταίου, ένα από τα καλύτερα κομμάτια της μπάντας, το “The Dangling Man”. Αν και το έχουν ηχογραφήσει με διαφορετικές μεταξύ τους εκτελέσεις τόσο live όσο και σε προηγούμενες κυκλοφορίες, εδώ είναι η καλύτερη και πιο σπαρακτική ύπαρξή του.

Κι ενώ με το παραπάνω κομμάτι κλείνει η πρώτη πλευρά του δίσκου, η δεύτερη αφιερώνεται στο ταξίδι του πλοίου “Succeed” που οδηγεί ο “Queeg” στη γη της απληστίας. Μια διαδρομή που σχεδόν ελπίζεις να ‘χες κάνει κι εσύ.

Για μήνες ήταν ο μοναδικός δίσκος που άκουγα στο πικάπ, μέχρι που πήρα και τον επόμενο δίσκο τους “Paradise Discotheque” (1990). Αυτός έμελλε να είναι και ο τελευταίος τους, μέχρι 23 χρόνια μετά ο Bonney να ανακηρύξει την επανένωσή τους και να κυκλοφορήσουν τον παραγνωρισμένο δίσκο “American Twilight”, στον οποίο βρίσκονται από το παρελθόν μόνο ο Bonney και ο Hacke. Προστέθηκαν όμως μεταξύ άλλων, οι David Eugene Edwards (που όλοι γνωρίζουν όλοι ως η φωνή των 16 Horsepower & Woven Hand) και Jim White (από τους Dirty Three, και πρόσφατα από τη συνεργασία του με το Ψαρογιώργη ως Xylouris White). Μακάρι στο μέλλον να κυκλοφορήσουν κι άλλα albums. Ως τότε, χωρίς αμφιβολία εγώ ακόμα θα ακούω το “The Bride Ship”.

Crime & The City Solution

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s