Comic: LOGICOMIC

Εδώ και πολύ καιρό, από την εποχή που βγήκε πιο συγκεκριμένα, είχα ακούσει τις διθυραμβικές κριτικές για το Logicomix, το οποίο ήξερα πως έχει ως θέμα του τα μαθηματικά, αλλά δεν γνώριζα κάτι πιο συγκεκριμένο. Κάτι λοιπόν η θεματολογία, κάτι η θετικές κριτικές, είχε αρχίσει να φυτρώνει η ιδέα στο μυαλό μου πως πρέπει να το διαβάσω. Τα χρόνια πέρναγαν, εγώ δεν αξιωνόμουν να το αγοράσω, μέχρι που τελικά κάποια στιγμή βρέθηκε στα χέρια μου. Προφανώς δεν άφησα την ευκαιρία ανεκμετάλλευτη και το άρχισα αμέσως.

Το κόμικ ξεκινάει με μια συζήτηση των δημιουργών του, Απόστολου Δοξιάδη και Χρήστου Παπαδημητρίου, σχετικά με το LOGICOMIX, το περιεχόμενο του, τις ιδέες που εκφράζονται και τον τρόπο που δίνονται. Η ιστορία τους ξεκινά με τον Bertrand Russell, το Σεπτέμβριο του 1939 και με το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο να έχει μόλις ξεσπάσει, να επισκέπτεται ένα αμερικάνικο πανεπιστήμιο, για να δώσει μια ομιλία με θέμα το “ρόλο της λογικής στα ανθρώπινα πράγματα”. Με αφορμή αυτό το θέμα, ο Russell θα μιλήσει για τη ζωή του και τη σχέση του με την επιστήμη. Μέσα από αυτή τη διήγηση, μαθαίνουμε για την ιστορία της Λογικής, αλλά και τις απόπειρες Θεμελίωσης των Μαθηματικών. Παράλληλα, αγγίζονται θέματα όπως ο πόλεμος, αλλά και ο τρόπος με τον οποίο η λογική και η παραφροσύνη συναντούν η μία την άλλη…

Και ενώ έχουμε συνηθίσει τα κόμικς να ασχολούνται με περίεργες και πιο σοβαρές θεματολογίες πέρα των υπερηρώων, η ιδέα της ιστορίας παραμένει πρωτότυπη και δύσκολα κανείς θα περίμενε πως θα έβλεπε κάτι παρόμοιο σε αυτό το μέσο, αλλά πραγματικά το αποτέλεσμα είναι δίχως άλλο ικανοποιητικό.

Το σχέδιο είναι αρκετά καλό, υιοθετώντας ένα λιτό στυλ που αφήνει χώρο στον αναγνώστη να αφοσιωθεί περισσότερο στις περίπλοκες ιδέες που αναλύονται.

Αποτέλεσμα εικόνας για logicomix

Αυτό που μπορώ να πω πως με ενόχλησε είναι το γεγονός πως υπάρχει υπερβολικό exposition, το οποίο ναι μεν, μπορώ να αντιληφθώ πως δεν θα ήταν και τόσο εύκολο να αποφευχθεί σε μεγάλο βαθμό, αλλά έχω την αίσθηση πως χρησιμοποιήθηκε πολύ περισσότερο απ’ότι θα έπρεπε. Επίσης, οι αυτοαναφορές που υπάρχουν στο κείμενο, ενώ στην αρχή είναι διασκεδαστικές και πρωτότυπες, μετά από ένα σημείο με κούρασαν.

Σε γενικές γραμμές, λοιπόν, το συγκεκριμένο κόμικ, με άφησε με ανάμεικτα συναισθήματα, καθώς ήταν σίγουρα πολύ ενδιαφέρον και πρωτότυπο, αλλά αν είχαν αποφευχθεί κάποια “ολισθήματα”, θα μιλάγαμε για ένα εξαιρετικό κόμικ. Σίγουρα, ήταν μια πολύ σημαντική προσπάθεια για την εγχώρια παραγωγή κόμικ και μακάρι να δούμε και άλλες αξιόλογες προσπάθειες.

3/4

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s