Epica-The Phantom Agony (2003)

Στο παρθενικό μου άρθρο αποφάσισα ότι το καλύτερο θα ήταν να αρχίσω με μια από τις πιο αγαπημένες μου μπάντες,με σκοπό να κριτικάρω (ή μάλλον αποθεώσω) με τη σειρά τα άλμπουμ των Εpica σε βάθος χρόνου. Ως χρήστης θα γράφω περισσότερο για μουσική (μέχρι να με αφήσουν να γράψω και κάτι άλλο *γκουχου γκουχου*) και συγκεκριμένα θα προσανατολίζομαι σε μεταλ και ροκ κυκλοφορίες (κυρίως του παρελθόντος).

epica2011d.jpeg

Η αρχή λοιπόν γίνεται με το ντεμπούτο των Ολλανδών symphonic metalers epica.Η μπάντα είναι η δημιουργία του πρώην κιθαρίστα των πετυχημένων και πρωτοπόρων τότε After Forever,Marc Jansen μετά την διάλυση τους.

simone Την μπάντα πλαισιώνουν για το ντεμπούτο οι:

  •    Αd Sluijter ( κιθάρα)
  •    Coen Janssen (πλήκτρα)
  •    Yves Huts(μπασσο)
  •    Jeroen Simons (ντραμς)

 

Ειδική μνεία για την 18χρονη(!) τότε mezzo-soprano Simone Simons η οποία μπορεί να μπήκε με μέσο (τότε σε σχέση με τον Marc Jansen) αλλά ήρθε για να μείνει στις καρδιές όλων μας (όχι βεβαία του Marc εν τέλει) με την καταπληκτική φωνή της.Και όχι μόνο για να είμαστε ειλικρινείς.

Το άλμπουμ είναι το personal favourite  το γράφοντος από την μπάντα,και πέρα από τη μουσικάρα του δίσκου οι φιλοσοφικοί στίχοι (χαρακτηριστικό των Epica) από το αν υπάρχει θεός μέχρι το αν υπάρχουμε οι ίδιοι δίνουν ένα έξτρα bonus στον δίσκο γιατί ως γνωστόν μουσική χωρίς στίχους είναι φαγητό δίχως αλάτι (ναι pop για σένα μιλάω).

 

b60b3d3f55cc4bc9f0aee4d1cb6e33168bbff85cb1b6ebdc50006641c01dad60

(just no)

Ήρθε η  ώρα για το πολυαναμενόμενο (μάλλον μόνο για μένα,δεν πειράζει όμως) track by track analysis:

1)Adyta (The Neverending Embrace)-Sensorium: Το εισαγωγικό κομμάτι του δίσκου-στα λατινικά- πλαισιώνει άριστα το Sensorium και δίνει τον τόνο για αυτά που θα ακολουθήσουν. Το Sensorium  θα το χαρακτήριζα ως το hitακι το άλμπουμ,ευκολοακουστο και ευχάριστο,από τις καλύτερες στιγμές του άλμπουμ.

2)Cry For The Moon (The Embrace That Smothers – Part IV):Ίσως το καλύτερο και σίγουρα το πιο αναγνωρίσιμο κομμάτι του δίσκου και το τρίτο κατά σειρά single του δίσκου. Αγαπημένο του κοινού ακόμα και σήμερα, θεωρείται ήδη μετά από 13 χρόνια κλασσικό γενικότερα στη μεταλ. Χαρακτηριστικό του τραγουδιού το slow pace και η εναλλαγή του,καθώς και τα χαρακτηριστικά brutal του Marc.

3)Feint:Η μπαλάντα του δίσκου, μόνο μαγευτική θα μπορούσα να την χαρακτηρίσω.Tα κλασσικά όργανα σε συνδυασμό με τη εκπληκτική ερμηνεία της Simone σε ταξιδεύουν και προσδίδουν μια διαφορετική χροιά στο άλμπουμ. Δεν είναι τυχαίο ότι και αυτό έγινε single (το δεύτερο κατά σειρά).

4)Illusive Consensus:Άλλο ένα κομμάτι φουλ στην φιλοσοφία.

“I secretly longed for something which had never existed” μας λένε τα παιδιά,και στην τελική ποιοι είμαστε εμείς να αμφισβητήσουμε την ίδια την αμφισβήτηση #denyeverything.

5)Facade of Reality (The Embrace That Smothers – Part V):Προσωπικό αγαπημένο κυρίως λόγω στίχου,όχι ότι μουσικά πάει πίσω βέβαια. Ένα κομμάτι με πολλές εναλλαγές και συμφωνικά μέρη που προκαλούν ρίγος.

6)Run For A Fall:Ακόμη μια φοβερή ερμηνεία και εναλλαγή στα φωνητικά του Marc με τη Simone.Σίγουρα από τα highlights του δίσκου.Run for a fall, you’d better ruuuuuuun.

7)Seif Al Din (The Embrace That Smothers – Part VI):Σε κάθε καλό άλμπουμ ακόμα και τα filler κομμάτια του ξεχωρίζουν. Αυτήν την περίπτωση συναντάμε και εδώ. Το τραγούδι κατά πολλούς βρίσκεται πιο πίσω από τα άλλα,όχι ότι είναι κακό απλά τα άλλα ξεχωρίζουν περισσότερο. Κατά την γνώμη μου το τραγούδι αυτό είναι το πιο υποτιμημένο του δίσκου βεβαία μαζί με το facade of reality.Στα πολύ συν ο ανατολίτικος ρυθμός (παραδέξου και συ αναγνώστη ότι κουνιέσαι στα τσιφτετέλια όταν είσαι μόνος σου {kidding…. or not?}).

8)The Phantom Agony:Το κύκνειο άσμα του δίσκου μας αφήνει με κάτι παραπάνω από ικανοποίηση. Το πρώτο single του δίσκου,αυτό το 9λεπτο έπος μας προϊδεάζει για τις επόμενες δισκογραφικές δουλειές των epica και την επιτυχία που ήρθε εντελώς φυσιολογικά.

The future doesn’t pass
And the past won’t overtake the present
All that remains is an obsolete illusion

(δες τι γράψαν τα παιδιά) #instructuralismwetrust

Συνοψίζοντας αν δεν έχετε ακούσει το άλμπουμ και είστε φαν του είδους ακούστε το και θα με θυμηθείτε,αν το έχετε ακούσει και διαφωνείτε με την κριτική δεν με ενδιαφέρει ούτε λίγο. Όχι ντάξει η κριτική στην κριτική μου είναι καλοδεχούμενη (ή έτσι θέλω να πιστεύετε μουχαχαχα).

What’s the point of life
And what’s the meaning if we all die in the end?
Does it make sense to learn or do we forget everything?

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s