Ayreon-The Human Equation(2005)

Ήταν πριν λίγα χρόνια όταν ξεκίνησα να ακούω progressive rock, οπότε και άρχισα να ψάχνω κάποιο άλμπουμ για να με εισάγει στον κόσμο αυτού του μουσικού παρακλαδιού. Ένας από αυτούς τους δίσκους ήταν, το κατά πολλούς καλύτερο άλμπουμ των Ayreon, το Human Equation. Τώρα, θα μου πείτε ποιοι είναι δ’αύτοι. Λοιπόν, είναι ένας τρελο-Ολλανδός, ο Arjen Lucassen, ο οποίος έχει δημιουργήσει αυτό το music project, ο οποίος κάθε φορά που θέλει να βγάλει δίσκο ως Ayreon, γράφει μια rock/metal όπερα, μαζεύει τις καλύτερες φωνές της metal/rock σκηνής, αλλά και κάποιους από τους καλύτερους μουσικούς και τους βάζει είτε να ερμηνεύουν/τραγουδούν κάποιον χαρακτήρα, είτε να παίζουν κάποιο μουσικό όργανο αντίστοιχα.  Η μουσική αυτού του project χαρακτηρίζεται ως prog rock/metal, με πολλά στοιχεία από folk, electronica και κλασσική μουσική.

Αφού λοιπόν κάναμε αυτή τη μικρή εισαγωγούλα, καιρός να μπούμε στο ψητό. Η ιστορία του δίσκου έχει να κάνει με έναν άντρα, ο οποίος, αφού έπεσε σε κώμα, ύστερα από ένα τροχαίο υπό άγνωστες συνθήκες, πρέπει να αντιμετωπίσει το παρελθόν του, τα συναισθήματά του και την κατάσταση της υγείας του και όλα αυτά ενώ είναι παγιδευμένος μέσα στο μυαλό του. Κατά τη διάρκεια του εικοσαήμερου κώματος, μαθαίνουμε για το σκοτεινό παρελθόν του πρωταγωνιστή, καθώς και το πως προέκυψε το ατύχημα. Στο τέλος, έχουμε και ένα μικρό twist το οποίο συνδέεται με προηγούμενους δίσκους των Ayreon.

Οκ, δεν ξέρω τι καταλάβατε από αυτά που περιέγραψα, πάντως η ιστορία έχει ενδιαφέρον. Βέβαια, μιλάμε τόση ώρα για δίσκο και δεν έχουμε μιλήσει ακόμα για τη μουσική και τα φωνητικά. Ας το διορθώσουμε αυτό λοιπόν, λέγοντας πως η μουσική κινείται σε πολύ υψηλά επίπεδα και σίγουρα χρειάζεται αρκετές ακροάσεις, καθώς υπάρχουν πολλά στοιχεία που πρέπει να αφομοιώσει κανείς. Συγκεκριμένα, εκτός από τα παραδοσιακά όργανα που συναντάει κανείς στη rock μουσική, όργανα παραδοσιακής και κλασσικής μουσικής, κάτι που δεν είναι βέβαια πρωτόγνωρο για τους Ayreon. Eπίσης, αξίζει να σημειωθεί πως τα τραγούδια, ένα για κάθε μια από τις είκοσι μέρες, είναι μεν διαφορετικά, αλλά υπάρχουν κάποια στοιχεία τα οποία δίνουν την αίσθηση του ενιαίου σε όλο το δίσκο.

Όσο αναφορά τα φωνητικά, πραγματικά είναι εξαιρετικά και πως θα μπορούσε άλλωστε να μην είναι από τη στιγμή που συμμετέχει (σχεδόν) όλη η αφρόκρεμα της prog metal σκηνής. Έχουμε και λέμε: James LaBrie(Dream Theater) στο ρόλο του πρωταγωνιστή,  Mikael Akerfeldt(Opeth) ως Fear, ο Devon Graves(Psychotic Waltz) ως Agony, καθώς και ο Devin Townsend ως Rage είναι κάποιοι μόνο από τους συμμετέχοντες.

Ανακεφαλαιώνοντας, ο δίσκος είναι εξαιρετικός σε όλα τα επίπεδα (μουσική-φωνητικά-concept). Σίγουρα χρειάζεται αρκετές ακροάσεις, προκειμένου να αντιληφθεί κανείς ολόκληρο το μεγαλείο του, καθώς υπάρχει μεγάλη ποικιλία ήχων. Παρ’ όλη τη πολυπλοκότητά του, ο δίσκος παραμένει μελωδικός και δεν υπάρχει περίπτωση να μη σας κρατήσει το ενδιαφέρον.

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s