Midnight Special – Jeff Nichols

Για να αρθούν οι βεβαιότητες που συνιστούν την καθημερινότητα, αρκεί ένα παράδοξο, ένα γεγονός έξω από το συνηθισμένο. Αν εκείνο είναι αρκετό ισχυρό, μπορεί να αλλάξει ριζοσπαστικά μια παγιωμένη θεώρηση του υπαρκτού κόσμου, και να επαναπροσδιορίσει τι είναι πραγματικό και τι όχι. Κάπως έτσι νοείται εξάλλου κι ο ερχομός ενός Σωτήρα, που με στόχο να αφυπνίσει τους υπόλοιπους θα επιδεικνύει ποικιλοτρόπως την ύπαρξη ενός άλλου σύμπαντος μέσα στο προφανές.

Οι άνθρωποι πάντα είχαν ανάγκη ένα μεσσία. Είτε αυτός προσωποποιείται μέσω ενός θρησκευτικού χαρακτήρα, ενός υπερήρωα, είτε με οποιονδήποτε άλλο τρόπο, στον πυρήνα τους αυτές οι απεικονίσεις εξυπηρετούν την ανάγκη για προστασία απέναντι στο φόβο. Κι αυτήν τη θαλπωρή είναι διατεθειμένοι να την προφυλάξουν με κάθε κόστος.

Ο μικρός ήρωας του “Midnight Special” συγκεντρώνει όλα τα χαρακτηριστικά ενός σύγχρονου θαύματος, πάνω στο οποίο βασίζονται οι ελπίδες όλων. Ο Nichols με μαεστρία επιλέγει να τον τοποθετήσει στον πυρήνα του αμερικάνικου ολοκληρωτισμού όπως βιώνεται τα τελευταία χρόνια σε μια χώρα που το “αμερικάνικο όνειρο” έχει πια σίγουρα πεθάνει. Οι άπειρες ομάδες αιρετικών χριστιανών, έρχονται αντιμέτωπες με τις καθεστωτικές μονάδες παρακολούθησης πολιτών, και στη μέση ένα παιδί το οποίο έχει αποκλειστικά δικές του επιθυμίες.

Τότε οι προτεραιότητες μετατοπίζονται, και οι εγωιστικές ανάγκες των πολλών υποχωρούν για την ικανοποίηση εκείνων της ελίτ. Το “παιδί-θαύμα” δεν είναι παρά ένα εργαλείο. Αυτή είναι η πραγματική και άπληστη φύση του ανθρώπου, το ακατάπαυστο κυνήγι της κατανάλωσής του.

Στην ιστορία, οι πραγματικά ενδιαφέροντες χαρακτήρες είναι εκείνοι του πατέρα και του φίλου του. Ο πρώτος είναι εμφανές ότι τον αφορά μονάχα η προστασία του γιού του, ακόμα και αν το κόστος είναι να τον χάσει από τα χέρια του. Ενώ ο δεύτερος θυσιάζεται πεμπτουσιώνοντας ένα χαμένο αλτρουισμό, ρισκάροντας τα πάντα. Το παράλογο κυριαρχεί σε όλη τη διάρκεια της ταινίας, και είναι ο κινητήριος παράγοντάς της.

Ο Nichols υπογράφει ένα φοβερό σενάριο, με την εναρκτήρια ενότητα της ταινίας να είναι μία από τις αρτιότερες αφηγηματικά που έχουν γυριστεί τα τελευταία χρόνια, υπενθυμίζοντας πως ο κινηματογράφος είναι πάνω απ’ όλα τέχνη της εικόνας και όχι των εύκολων διαλόγων, συνεισφέροντας σε αυτό φυσικά και η ’80s αισθητική που αποπνέει. Ο ρυθμός της από την άλλη, ίσως φανεί προβληματικός σε κάποιους, όταν πια η ιστορία πλησιάζει στην ολοκλήρωσή της, αυτό βέβαια είναι ένα μικρό ποσοστό σε μια συνολικά εξαιρετική ταινία.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s