Κριτική: Anomalisa(2015)

Όσοι έχετε δει το Community-αν δεν το έχετε δει, τρέξτε-θα θυμάστε κάποια επεισόδια γυρισμένα με την τεχνική stop motion. Με την ίδια τεχνική γυρίστηκε και η ταινία για την οποία θα μιλήσουμε σήμερα σε σκηνοθεσία και σενάριο του Charlie Kaufman, του ανθρώπου που μας χάρισε τα σενάρια των Being John Malkovich, Eternal Sunshine of the Spotless Mind και την ταινία Synecdoche, New York. Ο λόγος που ανέφερα όμως τα επεισόδια του Community είναι επειδή το stop motion ανέλαβε η εταιρία που είχε γυρίσει και εκείνα τα επεισόδια, η οποία να πούμε πως ανήκει στον αγαπητό Starburns ή αλλιώς Dinos Stamopoulos.

To άλλο ενδιαφέρον στοιχείο για το background της ταινίας είναι ότι τα χρήματα που χρειάστηκαν για την παραγωγή της μαζεύτηκαν μέσω crowdfunding, τρόπο που επιλέγουν όλο και περισσότεροι καλλιτέχνες.

Στα της ταινίας τώρα έχουμε έναν άντρα τον Michael Stone, ο οποίος δίνει ομιλίες για να βελτιώσει τη σχέση των εταιριών με τους πελάτες τους-ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων- ενώ την ίδια στιγμή η ζωή του είναι κενή. Τόσο κενή, που για εκείνον όλοι οι άνθρωποι έχουν ακριβώς την ίδια φωνή και έτσι δεν μπορεί να δεθεί συναισθηματικά με κανέναν. Τα πράγματα όμως αλλάζουν όταν γνωρίζει τη Lisa μια γυναίκα, όχι ιδιαίτερα έξυπνη ή όμορφη, η οποία όμως έχει διαφορετική φωνή απ’ όλους τους άλλους.

Για να το ξεκαθαρίσουμε από την αρχή, η ταινία κυλάει αργά και δεν την λες και την ταινία που θα δεις για να πάρεις τα πάνω σου, αν και έχει αστείες στιγμές. Αν λοιπόν ξεπεράσετε αυτό το θεματάκι, θα δείτε μια καλογυρισμένη ταινία, με αρκετά μονόπλανα που απλώς δείχνουν τον πρωταγωνιστή να περιπλανιέται, να κάνει σεξ-εξαιρετική η σκηνή της αιδιολειχίας- και γενικά, απλώς να υπάρχει.

Στην ταινία θα βρείτε και κάποιες περίεργες σκηνές, όπως εκείνη που το στόμα του πρωταγωνιστή αρχίζει να πετάει λέξεις, χωρίς εκείνος να μπορεί να το ελέγξει, κάτι το οποίο όμως ξεχνάει μετά από λίγο, αφού ακούει τη φωνή της Lisa και αρχίζει να την ψάχνει. Εκεί λοιπόν που λες πως η ταινία πάει να πει κάτι για την ελεύθερη βούληση και πως όλοι μας είμαστε μαριονέτες, όπως και όλοι στην ταινία, δεν το αναλύει παραπάνω. Παραδόξως αυτό όμως δεν είναι κακό, γιατί δείχνοντας σου απλώς μια κατάσταση σε αφήνει εσένα να σκεφτείς και να απαντήσεις, κάτι που πάντα έβρισκα ενδιαφέρον στις ταινίες.

Κλείνοντας να πούμε πως η ταινία ήταν υποψήφια για όσκαρ καλύτερης ταινίας animation, το οποίο έχασε όμως από το πολύ καλό, αλλά εντελώς διαφορετικής λογικής, Inside Out.

Αν ψάχνετε μια όμορφη οπτικά ταινία που θα σας κάνει να τη σκέφτεστε για μέρες, το Anomalisa είναι η κατάλληλη.

4,5/5

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s