Κριτική: Suicide Squad (2016)

Υπήρχε κάποτε μια εποχή που η ανακοίνωση κυκλοφορίας μιας ταινίας υπερηρώων ήταν πραγματικό νέο. Τότε, που ήταν σπάνιο να δεις τις υπερφυσικές δυνάμεις χαρακτήρων κόμικ σε κινηματογραφική αίθουσα. Πλέον, οι παραγωγοί του Hollywood ανακάλυψαν την κερδοφορία και την απήχηση αυτών των ταινιών, ως απάντηση στις απώλειες κερδών λόγω του παράνομου downloading, και ταυτόχρονα να εξαργυρώσουν ακόμα περισσότερα εκατομμύρια.

Η αλόγιστη επένδυση σε ταινίες υπερηρώων, με σχετικό παράδειγμα τον πρόεδρο της Warner Bros. Kevin Tsujihara που το 2014 ανακοίνωσε πως η εταιρία θα κυκλοφορήσει 10 ταινίες της DC μέχρι το 2020, φέρνει αναπόφευκτα μαζί της την ανεξέλεγκτη παρεμβατικότητα των παραγωγών σ’ οποιοδήποτε στάδιο δημιουργίας ενός φιλμ: από το σενάριο μέχρι το τελικό μοντάζ.

Επί της ουσίας το παραπάνω μεταφράζεται σε πλήρη εργαλειοποίηση της κινηματογραφικής παραγωγής, αφαιρώντας οποιαδήποτε καλλιτεχνική αξία από αυτήν, καθιστώντας τη ένα κοινότυπο προϊόν προς μαζική κατανάλωση. Η παταγώδης αποτυχία του “Batman V. Superman: Dawn Of Justice” απλώς τρομοκράτισε ακόμα περισσότερο τους παραγωγούς, οι οποίοι δεν ήθελαν με κανένα τρόπο να καταποντιστεί και το “Suicide Squad”. Έπρεπε επομένως ν’ αναλάβουν τα ηνία.

Ώστε να συμβεί αυτό, προσέλαβαν στη θέση του σκηνοθέτη τον David Ayer, έναν άνθρωπο που ποτέ προηγουμένως δεν είχε αναλάβει το γύρισμα ενός blockbuster επικών διαστάσεων. Όπως ήταν φυσικό, πολύ σύντομα δέχθηκε απίστευτη πίεση από όλες τις κατευθύνσεις: deadlines που ήταν αδύνατο να επιτευχθούν, αύξηση στις ανάγκες των γυρισμάτων, διαταγές των παραγωγών, re-shoots σκηνών ώστε να δωθεί περισσότερη βάση στη δράση (που μέχρι τότε δεν πλησίαζε αυτή των trailer), με αποκορύφωμα την πρόσληψη πολλαπλών μοντέρ να δουλεύουν ξεχωριστά ο ένας από τον άλλο, και κάποιους να τα παρατάνε απηυδισμένοι.

Το τελικό αποτέλεσμα είναι σύμφωνα με το studio “μια ταινία του Ayer”, με το σκηνοθέτη να συνυπογράφει τη δήλωση. Είναι όμως;

Όσα εκτυλίσσονται στην οθόνη αποτελούν μια δίωρη διαφημιστική καμπάνια χαρακτήρων. Η πλοκή της ιστορίας φαίνεται να μην έχει καμία ιδιαίτερη σημασία, καθώς προέχει η όσο το δυνατόν πιο ολοκληρωμένη απεικόνιση των χαρακτήρων, έτσι ώστε οι θεατές να γνωρίζουν πολύ καλά ποιοι ήρωες θα ξεχωρίζουν και θα γίνουν το νέο trending topic στα social media. Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και η σχέση της Harley Quinn με τον Joker, κατά την οποία ωραιοποιείται ανεξήγητα η ψυχοπάθεια και η αναίτια αυτοκαταστροφή.

suicide-squad-trailer-1 (1).jpg

Από τη μεριά τους οι ηθοποιοί εκτελούν ιδανικά το ρόλο τους, αποδεικνύοντας πως η πρόθεση υπήρχε να δημιουργηθεί κάτι αξιομνημόνευτο. Αντιθέτως, αναλώνονται σε ατάκες και τίποτα περισσότερο. Οι διάλογοι είναι οριακά διεκπεραιωτικοί, η δράση επίσης σε μέτρια επίπεδα. Το “κακό” που οφείλει να πολεμά κάθε ταινία του είδους, εδώ αγνοείται σχεδόν.

Παρά τα φαινόμενα, έχουν υπάρξει και χειρότερα. Το πρόβλημα με το “Suicide Squad” είναι το πόσο ενοχλητικά εκκωφαντική είναι η υπερπροσπάθεια του studio να φτιάξει ένα προϊόν για εύκολο μάρκετινγκ και όχι μια ταινία που να δώσει υπόσταση στις φαντασίες χιλιάδων. Όσο κι αν θέλουν να διατείνονται πως έφτιαξαν μια ταινία “για τους οπαδούς”.

Βαθμολογία: 2/5

Advertisements

One thought on “Κριτική: Suicide Squad (2016)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s