Me and Earl and the Dying Girl – Εγώ, ο Έρλ και το κορίτσι που πεθαίνει. (2015)

Έτος: 2015

Κωμωδία, Δράμα

Σκηνοθεσία: Alfonso Gomez-Rejon

Πρωταγωνιστούν: Thomas Mann, RJ Cyler, Olivia Cooke

Μεταφορά του ομώνυμου βιβλίου από τον Jesse Andrews

 

 «A little friendship never killed anyone.»

 Ο δεκαεφτάχρονος Γκρεγκ (Thomas Mann) έχει καταφέρει είναι αρεστός σε όλες τις κοινωνικές ομάδες του σχολείου του χωρίς να είναι φίλος με κανέναν. Στον ελεύθερο χρόνο του, φτιάχνει φιλμάκια μικρού μήκους/ παρωδίες γνωστών ταινιών μαζί με τον συνεργάτη (και όχι φίλο!) του, Ερλ (RJ Cyler). Όλα αυτά θα αλλάξουν μόλις βρεθεί υποχρεωμένος να κάνει παρέα με την Ρέιτσελ (Olivia Cooke), μια συμμαθήτρια του. Η οποία μόλις διαγνώστηκε με λευχαιμία.

Αρχικά, πρέπει να ξεκαθαρίσω κάτι. Ή μάλλον, θα αφήσω τον ίδιο το Γκρεγκ να το ξεκαθαρίσει, όπως το τονίζει κι ο ίδιος στη ταινία: «this isn’t a touching romantic story!».  Ο Andrews κατάφερε – αρχικά με το βιβλίο του κι έπειτα με το προσαρμοσμένο σενάριό του – να μιλήσει για την αρρώστια της Ρέιτσελ – τον καρκίνο – με έναν τρόπο γλυκό, κυνικό, και αδέξιο ταυτόχρονα, έτσι ώστε ο καθένας να μπορεί να ταυτιστεί με οποιοδήποτε από τα στοιχεία της. Μέσα στις πολυπληθείς παρόμοιες ταινίες που υπάρχουν, αυτή ξεχωρίζει. Δεν εκβιάζει συναισθήματα, δεν χρησιμοποιεί την αρρώστια ως εφαλτήριο για κάποιον μεγάλο έρωτα ή μια μεγάλη τραγωδία, δεν τρίβει μες στη μούρη σου «μαθήματα ζωής» και όμορφες, κλισέ ατάκες από το στόμα του ετοιμοθάνατου.

me-and-earl-and-the-dying-girl-thomas-mann-olivia-cooke-rj-cyler

Επίσης: απίστευτα καλό δείγμα σκηνοθεσίας και φωτογραφίας. Τα ζωηρά χρώματα θυμίζουν Wes Anderson, ενώ παρατήρησα μονοπλάνο διάρκειας πέντε λεπτών τουλάχιστον. Οι ερμηνείες ήταν όλες καλές και, παρόλο που οι χαρακτήρες μοιάζουν πολύ εκκεντρικοί για να είναι αληθινοί, οι σχέσεις και τα συναισθήματα μεταξύ τους ήταν όλα γνώριμα και ρεαλιστικά. Ο RJ Cyler στον ρόλο του Ερλ αποτελεί το ιδανικό αντίβαρο του χαρακτήρα του Γκρεγκ, ενώ η Cooke πείθει ως ένα κορίτσι που διαβρώνεται σίγα σιγά από την αρρώστια του – αλλά ταυτόχρονα παραμένει ίδιo. Ξεχωρίζει βέβαια ο Thomas Mann με τον αποστασιοποιημένο, λίγο απαθή αλλά και πολύ συμπαθή χαρακτήρα του, που ξαφνικά βρίσκει ένα σωρό συναισθήματα να εκτοξεύονται προς αυτόν και προσπαθεί, μάταια, να τα αποφύγει με κυνικούς ελιγμούς.

Η ταινία είναι μία χρυσή τομή ανάμεσα στο δράμα και τη κωμωδία, τη παιδική ηλικία και την ενηλικίωση, και – γιατί όχι; – τη ζωή και το θάνατο. Μπορεί να γελάσεις, μπορεί να κλάψεις, σίγουρα όμως θα την αφήσεις να σε παρασύρει στην ιστορία της, ανάμεσα σε παγωτά και χημειοθεραπείες, μαξιλάρια και πάντα, άρρωστα κορίτσια και μπερδεμένα αγόρια.

maxresdefault

 

Τα άχρηστα trivia: 

  • Μερικές από τις παρωδίες των Γκρεγκ και Ερλ είναι οι: Ate 1/2 (Of My Lunch) (8½ (1963)), A Box O’Lips, Wow (Αpocalypse Now! (1979)), Brew Vervet (Blue Velvet (1986)), Scabface (Scarface (1983)), A Sockwork Orange (A Clockwork Orange (1971)), 2:48PM Cowboy (Midnight Cowboy (1969)).
  • Όταν ο Wolverine στον τοίχο της Ρέιτσελ τα χώνει στον Γκρεγκ, ακούμε στ’αλήθεια τoν Hugh Jackman.

 

Βαθμολογία: 4/5

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s