Αφιέρωμα στον Denis Villeneuve

Με αφορμή την… άφιξη του Arrival(pun intended) την προσεχή Πέμπτη στις κινηματογραφικές αίθουσες, είπαμε να ρίξουμε μια ματιά στην εκπληκτική φιλμογραφία του Καναδού σκηνοθέτη Denis Villeneuve. Γεννημένος το 1967, ξεκίνησε την καριέρα του το 2000 με το Maelstrom, αλλά εμείς τον γνωρίζουμε κυρίως για τις ταινίες του μετά το Polytechnique (είχε κάνει και κάποιες μικρού μήκους νωρίτερα). Από τότε αλλάζει τα κινηματογραφικά είδη σαν τα πουκάμισα, παραδίδοντάς μας όμως την μια εξαιρετική ταινία μετά την άλλη. Εκτός από το Arrival, για το οποίο έχουν ακουστεί τα καλύτερα, περιμένουμε πως και πως τη συνέχεια του Blade Runner, με πρωταγωνιστές τους Ryan Gosling, Jared Leto, Robin Wright και Harrison Ford.

Polytechnique (2009)

znWKmxq.gif

Η ταινία μας παρουσιάζει την επιθέση ενός άντρα, ο οποίος σκότωσε 14 γυναίκες σε ένα πολυτεχνείο στο Μόντρεαλ, μέσα από τα μάτια δυο φοιτητών, μιας γυναίκας και ενός άντρα. Δίχως να παίρνει θέση, ο Villeneuve παρουσιάζει εξαιρετικά τα γεγονότα με την ασπρόμαυρη φωτογραφία να προσθέτει πόντους στην έτσι και αλλιώς εξαιρετική σκηνοθεσία. Ενδιαφέρον παρουσιάζει η προσέγγιση του θέματος, καθώς αφιερώνεται ισότιμος χρόνος τόσο στη γυναίκα φοιτήτρια Valerie, όσο και στον Jean Francois, έναν άνδρα φοιτητή, ο οποίος κατά τη διάρκεια του μακελειού προσπαθούσε να σώσει όσες περισσότερες κοπέλες μπoρούσε. Γενικά, η ταινία είναι πολύ καλή και αποτελεί έναν εξαιρετικό φόρο τιμής στα θύματα.

 

Incendies (2010)

Σ’ αυτή, την βασισμένη σε θεατρικό έργο ταινία, οφείλει ο Dennis σε μεγάλο βαθμό την αναγνωρισιμότητά του ως σκηνοθέτης. Και όχι άδικα, αφού σίγουρα αποτελεί μια ιδιαίτερη, σκληρή ταινία, με εξαιρετικές ερμηνείες και για άλλη μια φορά υπέροχη σκηνοθεσία. Προσωπικά, έχω μια μικρή αντίρρηση για το φινάλε, αλλά δεν θα πω περισσοτέρα για να μην σας χαλάσω την έκπληξη. Σχετικά με την ιστορία τώρα, η ταινία μας παρουσιάζει την προσπάθεια δυο αδερφιών, να βρουν τις ρίζες τους στη Μέση Ανατολή, προκειμένου να εκπληρώσουν την τελευταία επιθυμία της μητέρας τους.

Prisoners (2013)

Ένας πατέρας αποφασίζει να πάρει το νόμο στα χέρια του όταν ο ύποπτος για την απαγωγή της κόρης του και ενός άλλου κοριτσιού αφήνεται ελεύθερος, ενώ παράλληλα, ένας αστυνομικός προσπαθεί να λύσει την υπόθεση. Ο Villeneue καταφέρνει να πλέξει κάτι παραπάνω από ένα απλό θρίλερ, και δημιουργεί μία ηθική παραβολή γεμάτη σασπένς και σκοτεινή ατμόσφαιρα. Χωρίς να εκβιάζει συναισθήματα, θέτει στον θεατή συνεχώς την ίδια ερώτηση: πόσο έχει υπερβεί αυτός ο πατέρας τα όρια για να σώσει το παιδί του; Και, ταυτόχρονα, πόσο ικανός θα ήταν ο καθένας να φτάσει στα άκρα γι’ αυτούς που αγαπά;

Enemy (2014)

enemy_jake_gyllenhaal_chalkboard-jpg-crop-promovar-mediumlarge

Η μυστηριώδης μουσική και η αφηρημένη, πειραματική προσέγγιση στην αφήγηση δημιουργούν ατμόσφαιρα ανησυχίας, μετατρέποντας κάτι που θα μπορούσε να είναι ένα ανάλαφρο παραμύθι σε κάτι απόλυτα μοχθηρό, σε αυτή την doppelgänger ταινία μυστηρίου. Σε άλλη μία εξαιρετική ερμηνεία του, ο Jake Gylenhaal υποδύεται έναν άνδρα που παρατηρεί τυχαία σε μια εκπαιδευτική ταινία έναν άνθρωπο που του μοιάζει απόλυτα, καθώς και τον ίδιο τον σωσία αυτό. Από το πρώτο κιόλας πλάνο, καταλαβαίνει κανείς ότι δεν πρέπει να περιμένει κάτι συνηθισμένο. Με την ισχυρή απόδοση του Gyllenhaal και την έξυπνη κατεύθυνση που δίνει ο Denis Villeneuve, το Enemy αποτελεί ένα ανήσυχο, ασυνήθιστα τολμηρό θρίλερ.

Sicario (2015)

tumblr_nzori1sbid1twdv7lo4_1280

Πριν μιλήσουμε γι’ αυτήν την ταινία, να τονίσουμε οτι ο Denis Villeneuve ΔΕΝ έχει κάνει κάποια πραγματικά κακή ταινία. Η λιγότερο καλή, λοιπόν, είναι αυτή εδώ, η οποία ναι μεν έχει εξαιρετικούς πρωταγωνιστές (Emily Blunt, Benicio Del Toro), υπέροχη φωτογραφία από τον Roger Deakins και για άλλη μια φορά, τρομέρή σκηνοθεσία. Εκεί που το χάνει λίγο είναι στο σενάριο, το οποίο κάποιες στιγμές φαίνεται λίγο αμήχανο και απλώς περιφέρει τους πρωταγωνιστές από το ένα γεγονός στο άλλο. Παρ’ όλα αυτά, παραμένει μια καλή ταινία, η οποία στα χέρια οποιουδήποτε άλλου θα φανέρωνε τις αδυναμίες της.

Για το τέλος, σας αφήσαμε την πιο γνωστή του ταινία μικρού μήκους. Χωρίς διαλόγους, είναι τόσο απαιτητικό όσο και η υπόλοιπη φιλμογραφία του, αποδεικνύοντας πως είναι ένας σκηνοθέτης, ο οποίος μπορεί να χειριστεί με την ίδια δεξιοτεχνία είτε μικρού είτε μεγάλου μήκους ταινίες.

Απολαύστε!

Advertisements

2 thoughts on “Αφιέρωμα στον Denis Villeneuve

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s