Passengers

Δράμα, Αισθηματική, Επιστημονικής Φαντασίας

Σκηνοθεσία: Morten Tyldum

Πρωταγωνιστούν: Jennifer Lawrence, Chris Pratt

O Jim Preston (Chris Pratt) και η Aurora Lane (Jennifer Lawrence) έχουν επιβιβαστεί σε ένα διαστημόπλοιο, με σκοπό να φτάσουν έπειτα από 120 χρόνια σε έναν κάποιον άλλο πλανήτη και μία νέα ζωή. Όταν οι θάλαμοι ύπνωσης τους παθαίνουν βλάβη και τους ξυπνούν 90 χρόνια πριν την άφιξη, εκείνοι βρίσκονται αντιμέτωποι με ένα διαστημόπλοιο που οδεύει προς την κατάρρευση και θα πρέπει να ενώσουν τα κομμάτια της δυσλειτουργίας του εάν θέλουν να σώσουν τα χιλιάδες άτομα που βρίσκονται μαζί τους.

MV5BMTYxODU3NTc2NF5BMl5BanBnXkFtZTgwMzAyNzU0MDI@._V1_SX1500_CR0,0,1500,999_AL_.jpg

Η συνταγή της ταινίας ήταν λιτή, πιασάρικη και εντός χολυγουντιανών πλαισίων. Βάλε δύο αγαπητούς στο νεανικό κοινό ηθοποιούς μαζί, και κάν’ τους να ερωτευτούν. Το background του έρωτά τους έπρεπε να είναι και κάπως πρωτότυπο, οπότε βάλ’τους στο διάστημα να μη φανεί και τόσο κλισέ. Κι έτσι δημιουργήθηκε το Passengers, μια μεγάλη αποτυχία, με ένα ολωσδιόλου μικρό budget. Κι όταν λέω αποτυχία, δεν εννοώ εμπορικά – άλλωστε ένα λαβ στόρυ πολλά υποσχόμενο με τα συγκεκριμένα ονόματα θα προσελκύσει το τακτικό κοινό των ρομαντικών ταινιών έτσι κι αλλιώς.

Η ταινία παρουσιάζεται ως δύο πράγματα: sci – fi και αισθηματική. Έλα όμως που ως sci – fi δεν είναι παρά ένα απλοϊκό – αν και αισθητικώς άρτιο – χιλιοπαιγμένο αντίγραφο, ένα καλογυαλισμένο υβρίδιο χωρίς χαρακτήρα και τσαγανό. Ως αισθηματική πάλι, δεν σου δίνει την όρεξη να επενδύσεις χρόνο και προσοχή στην χημεία των πρωταγωνιστών, ούτε να ελπίζεις για το happy end του έρωτά τους. Κι έτσι απλά βλέπεις μια άκρως βαρετή σαχλαμαρίτσα κι αναρωτιέσαι γιατί τόσο μεγάλη επένδυση σε τέτοιες ταινίες γαμώτο;

mv5boda5oduxmdk1mf5bml5banbnxkftztgwmte0odc4mdi-_v1_sx1777_cr001777736_al_-1

Το μεγαλύτερό μου όμως πρόβλημα με τη ταινία αυτή, είναι ότι θα μπορούσε να εξελιχθεί σε κάτι καλύτερο εάν έκανε μια στροφή 180 μοιρών κι έφευγε προς άλλη κατεύθυνση. Για να μην επιδοθώ σε  αλλεπάλληλα σπόιλ (είναι εξάλλου και το αγαπημένο μου χόμπι), θα αρκεστώ απλά στο εξής: η ταινία θέτει – κάπως άτσαλα και άγαρμπα, η αλήθεια είναι – μεγάλα ηθικά διλήμματα. Για την ακρίβεια, σκέφτεσαι ότι ίσως, σε έναν γαλαξία πολύ, πολύ μακριά, θα μπορούσε να εξελιχθεί σε ένα αξιοπρεπέστατο, βίαιο φουτουριστικό ψυχόδραμα περί αρσενικής κυριαρχίας και να εξερευνήσει τι ωθεί τους απελπισμένους ανθρώπους στο να καρπώνονται αποφάσεις που δεν τους ανήκουν.

Αλλά όχι, το Passengers αγνοεί τα βασικά διλήμματα που η ίδια δημιούργησε, τα ακυρώνει με χαριτωμένα ρομαντικά κλισέ και σου παρουσιάζει μία εντελώς εξωπραγματική σχέση βασιζόμενη εξ’ ολοκλήρου στην γοητεία των ειλικρινά συμπαθητικών πρωταγωνιστών της. Α, και κάπου εκεί ανάμεσα πετάει και δυο τρεις σκηνές διαστημικής δράσης. Μεταξύ μας, μπορείς να την δεις άνετα κι από το σπίτι σου.

Advertisements

One thought on “Passengers

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s