Ανασκόπηση 2016

Έφτασε και το 2016 στο τέλος του, οπότε και εμείς είπαμε να γράψουμε ένα κειμενάκι ο καθένας με στιγμές, ταινίες, άλμπουμ, βιβλία και σειρές που ξεχωρίσαμε. Απολαύστε!

Το 2016 ήταν για μένα μια χρονιά όχι ακριβώς κακή, απλώς λίγο περισσότερο απότομη απ’ όσο θα ήθελα. Ξαφνικά βρέθηκα ενήλικη, και για να επιβεβαιώσει το σκληρό ’16 ότι το συνειδητοποίησα, φρόντισε να πάρει μακρυά τεράστιες μορφές της παιδικής κι εφηβικής μου ηλικίας, και να μας αναγκάσει να βάλουμε σε ένα άλλο, πιο ψηλό ράφι, όλες τις αναμνήσεις και τα συναισθήματα που είχαμε συνδέσει μαζί τους. Όπως πάντα, όμως, χάρισε ταινίες, βιβλία, μουσικές, για να μας συντροφεύουν και να μας κάνουν να ξεχνάμε ή να θυμόμαστε, να δακρύζουμε από συγκίνηση και γέλια.

Και πράγματι το fangirl μέσα μου δάκρυσε από το γέλιο βλέποντας τον κάφρο Deadpool να ψάχνει τον Francis, και συγκινήθηκε από περηφάνια βλέποντας μια από τις πιο άρτιες ταινίες της σειράς στο Star Wars: Rogue One. Απόλαυσα to Nice Guys, κυρίως γιατί ως ταινία ήξερε να μην πάρει στα σοβαρά τον ίδιο τον εαυτό της, και χαμογέλασα με τα μικρά ιρλανδάκια του Sing Street και τη μουσική τους. Με κέντρισε ο αισθησιασμός και το ταλαντούχο καστ του A Bigger Splash, καθώς και η punk ατμόσφαιρα του θρίλερ Green Room (με τον Anton Yelchin να αποτελεί ένα φρέσκο,πολλά υποσχόμενο ταλέντο που μας στέρησε με τραγικό τρόπο το 2016). Αλλά από τις ταινίες που θα με ακολουθήσουν στον νέο χρόνο ξεχώρισα κυρίως το μοναδικό Train to Busan, θρίλερ με ζόμπι αλλά και πετυχημένη κοινωνική κριτική ταυτόχρονα, και το Manchester by the Sea, που δημιούργησε ολοκληρωμένους, άρτιους μέσα στα ελαττώματα τους χαρακτήρες και εξερεύνησε τη ψυχολογία τους με τρόπο ειλικρινή και ωμό.

befunky-collage

Σειρές δεν είδα και πολλές, αλλά όσες τόλμησα να δω με άφησαν κάτι παραπάνω από ικανοποιημένη. Μιλάω φυσικά για τον άκρως φιλοσοφικό, βίαιο κόσμο του Westworld, που επιβεβαίωσε ότι η τηλεόραση έχει μπει για τα καλά στον τομέα της ανώτερης τέχνης. Για τα αγαπημένα πιτσιρίκια όλων και την νοσταλγική ’80s ατμόσφαιρα του Stranger Things, αλλά και την σαρκαστική διάθεση έναντι στα στερεότυπα και την σύγχρονη πραγματικότητα που έδειξε το Insecure.

Το 2016 μας στέρησε επίσης τον Leonard Coen, ο οποίος πρόλαβε να αφήσει πίσω του τον δίσκο You Want It Darker, με στίχους γεμάτους θάνατο, σεξ και Θεό, και την χαρακτηριστική φωνή του πιο γερασμένη, πιο βραχνή, αλλά κατά κάποιον τρόπο και πιο αληθινή και ωμή. Το Skeleton Tree από Nick Cave & The Bad Seeds θέλω να το ακούω μέσα σε απόλυτο σκοτάδι – έτσι κι αλλιώς ο πόνος και η θλίψη που κρύβει δεν είναι κάτι που εκφράζεται και μπορείς να δεις, αλλά περισσότερο τρυπώνει μέσα σου χωρίς να καταλάβεις το γιατί. Το Magma – αν και γενικότερα επιφυλακτική με τους Gojira – ήταν ένα από τα πιο δημιουργικά άλμπουμ τους, με το κάθε τραγούδι να σε τραβάει και να σε κλείνει στον μικρόκοσμό του.

Από λογοτεχνία ξεχώρισα τον Σταθμό Έντεκα της Emily St.John Mandel,που με έκανε να ερωτευτώ τους πλανόδιους ηθοποιούς του μετά – αποκαλυπτικού της κόσμου, καθώς και το Λίγη Ζωή της Hanya Yanagihara που με βύθισε μέσα στην δυνατή φιλία που απεικονίζει.

από την PanopticonBlues (σε ένα παράλληλο σύμπαν, Φαίη Ψηλού)

Το 2016 ήταν μια από τις όμορφες χρονιές για μένα και ελπίζω αυτό να μην αλλάξει στις 2 μέρες του απομένουν.
Ήταν βέβαια μια χρονιά που μας τσάκισε στον καλλιτεχνικό τομέα. Και όσο μεγάλη και αν είναι η θλίψη μας για τον χαμό σπουδαίων καλλιτεχνών όπως ο David Bowie, ο Alan Rickman, o Prince, η Carrie Fischer και δυστυχώς πολλών ακόμα, φτάνουμε στο σημείο να συνειδητοποιήσουμε ότι αυτό μάλλον είναι μόνο η αρχή καθώς δεν είναι λίγες οι προσωπικότητες που αγαπάμε οι οποίες έχουν πια μεγαλώσει.
Όπως όμως κάθε χρόνο τις λύπες μας έρχονται να διώξουν μια πληθώρα εικόνων και ήχων. Ταινίες, σειρές, μουσική, βιβλία. Μπορεί να μην τα προλάβαμε όλα, ήταν όμως πολλά αυτά που γνωρίσαμε και αγαπήσαμε.
Στον χώρο του κινηματογράφου το 2016 ήταν μια σπουδαία χρονιά με ξεχωριστές ταινίες σε όλα τα είδη. Είδαμε ταινίες που μας προβλημάτισαν όπως το I, Daniel Blake και θρίλλερ που μας ανέβασαν την αδρεναλίνη ~Green Room, 10 Cloverfiled Lane~.Υπήρχαν ταινίες που μας μάγεψαν με τα χρώματα, τις εικόνες και τους ήχους τους ~ Neon Demon, The Handmaiden~. Απολαύσαμε το Deadpool για τον αντισυμβατικό ήρωα του και το Sausage Party για το κάφρικο χιούμορ του. To The Nice Guys μπορεί να θεωρηθεί μια από τις πιο υποτιμημένες ταινίες της χρονιάς αφού δεν έχει να ζηλέψει τίποτα σε χιούμορ, δράση και ατμόσφαιρα από άλλες ταινίες του είδους. Το Zootopia ξύπνησε το παιδί μέσα μας ( όχι ότι κοιμάται και ποτέ) ενώ το La La Land και το Sing Street μας έκαναν να σηκωθούμε και να χορέψουμε αλλά και να αναπολήσουμε εποχές που δεν έχουμε ζήσει. Και φυσικά δεν έλειψαν τα blockbusters. Κάποια μας ενθουσίασαν όπως το Rogue One, κάποια μας έχουν να ανυπομονούμε για τη συνέχεια ~Fantastic Beasts and Where to Find Them~, και άλλα μας έχουν να αναρωτιόμαστε αν όντως μας άρεσαν ή αν θέλαμε κάτι παραπάνω ~ Suicide Squad~.
 Φυσικά όταν μιλάμε για εικόνα πλέον δεν περιοριζόμαστε στον κινηματογράφο. Ζούμε στην εποχή που οι τηλεοπτικές σειρές έχουν αγγίξει την ποιότητα των ταινιών και σε πολλές περιπτώσεις την έχουν ξεπεράσει. Φέτος είχαμε αρκετές νέες σειρές. Το Stranger Things μας έστειλε σε ένα παρελθόν που νοσταλγούμε είτε το έχουμε ζήσει είτε όχι. Το Westworld μας έκανε να συνειδητοποιήσουμε την εξέλιξη των σειρών, όχι μόνο με την ποιότητα της παραγωγής του αλλά κυρίως με την πολυπλοκότητα και το βάθος της ιστορίας του.To Netflix είχε φυσικά την τιμητική του με το Stranger Things και όχι μόνο. Από το ανεβαστικό The Get Down μέχρι το κάφρικο και κυνικό BoJack Horseman. Για μένα ξεχώρισε το The Crown, η πιο ακριβή παραγωγή του Netflix μέχρι τώρα, η σειρά που μας προσκαλεί να γνωρίσομε την Βασίλισσα Ελισάβετ II και να μάθουμε για την εποχή της και την οικογένεια της.
Πολλές ήταν και οι σειρές που αν και μας διασκεδάζουν χρόνια τώρα, φέτος μας έδωσαν μερικές καταπληκτικές σεζόν. Το How to get away with murder μας κρατά ακόμα σε αγωνία και το Better Call Saul μας κάνει να αναπολούμε το εμβληματικό Breaking Bad δίνοντας μας όμως κάτι φρέσκο και συνάμα κορυφαίο. Το Daredevil μας έδειξε πως δημιουργείται μια σωστή υπερηρωική σειρά και το Penny Dreadful έκλεισε τις αυλαίες του με ένα ταιριαστό αλλά και θλιβερό τέλος. Το Game of Thrones δεν μπορεί να λείπει φυσικά, ειδικά φέτος που μας παρέδωσε την καλύτερη σεζόν του. Το Supernatural συνεχίζει να μας καλεί στο ταξίδι του, αφού είναι η μόνη σειρά που παρά τις ατέλειες της μας κάνει να νιώθουμε ότι είμαστε κομμάτι αυτής της περίεργης οικογένειας. Το UnReal, μια αρκετά υποτιμημένη σειρά, if you ask me, συνέχισε με μια σεζόν ανάξια της κορυφαίας πρώτης. Για το τέλος αφήνω το House of Cards, μια από τις καλύτερες σειρές της εποχής μας, η οποία φέτος πήρε απρόσμενες στροφές και μας έφερε ανατροπές και ένα πολλά υποσχόμενο φινάλε. Και είναι πολλές οι σειρές που ακόμα δεν έχω προλάβει να δω αλλά ξέρω πως θα με ενθουσιάσουν όπως το The Night of, The OA, Narcos και άλλες πολλές.
Όσον αφορά το χώρο της μουσικής, παρά τις περιορισμένες γνώσεις μου, ξεχώρισαν φέτος οι Opeth με το album τους Sorceress και οι Ulver με το ATGCLVLSSCAP. Υπάρχουν album από αγαπημένους μου καλλιτέχνες που φαίνεται να αξίζουν αλλά ακόμα δεν έχω προλάβει να τα εκτιμήσω, όπως το The Fall of Hearts των Katatonia, το The Hlographic Principle από Epica και καινούριο EP των Nine Inch Nails, Not the actual events.
 Τέλος θα μιλήσω για το μοναδικό βιβλίο που άγγιξα φέτος, εκτός από τα Harry Potter, το Μικρό Χρονικό Τρέλας από τον Αύγουστο Κορτώ. Ένα βιβλίο αυτοβιογραφικό που μας βάζει στα μύχια της ψυχής ενός ανθρώπου. Μας ξεναγεί σε μια περιπέτεια που μας θλίβει αλλά ταυτόχρονα μας κάνει να γελάμε. Διότι όσοι έχουν διαβάσει κάποιο από τα προηγούμενα βιβλία του συγγραφέα ξέρουν ότι
θα έρθουν αντιμέτωποι με σκληρές αλήθειες και δραματικά γεγονότα που θα τους συγκινήσουν, ταυτόχρονα όμως ξέρουν πως το ταξίδι τους θα είναι διασκεδαστικό. It will hurt, but you will love it.
thumbnail-2-400x600

by PsycoticFox a.k.a. Ellie Papakonstantinou

Περίεργη χρονιά το 2016, το οποίο όλοι θα θυμούνται για τους πραγματικά πολλούς θανάτους αγαπημένων προσωπικοτήτων (και δεν αναφέρομαι στους θανάτους ηρώων του Game of Thrones). Παρ’ όλα αυτά όμως πιστεύω πως καλλιτεχνικά ήταν μια αρκετά ενδιαφέρουσα χρονιά, αφού προσωπικά τουλάχιστον, έμεινα ικανοποιημένος τόσο από τον κινηματογράφο και την τηλεόραση, όσο και από τους λίγους δίσκους που άκουσα.

Οι ταινίες που ξεχώρισα τη φετινή χρονιά χωρίς συγκεκριμένη σειρά είναι το Hush ως το αγαπημένο μου θρίλερ της χρονιάς, το Tickled για το περίεργο θέμα του, το οποίο κατέληξε να έχει και ενδιαφέρον, το Neon Demon για την πανέμορφη αισθητική του, το BvS για την αποδόμηση των εικονικών χαρακτήρων της ποπ κουλτούρας μας και το γεγονός οτι αποτέλεσε αφορμή για την εξερεύνηση της φιλμογραφίας του Snyder, το Handmaiden για την ανατρεπτικότητά του και το Rogue One, για την πρωτοτυπία του(δεδομένου οτι μιλάμε για Star Wars). Οι πιο αγαπημένες ταινίες όμως ήταν το Elle, για την θεματική του, που λίγοι σκηνοθέτες θα τολμούσαν να αγγίξουν, το Sausage Party, γιατί χρειαζόμαστε ταινίες που δεν σέβονται τίποτα, το La La Land που με έκανε να ξεχαστώ για δύο πολύ ευχάριστες ώρες και τέλος το Arrival, γιατί έπαιξε με την έννοια του χρόνου με ξεχωριστό τρόπο!

ob_fa76ea_the-neon-demon-13 (1).gif

Από σειρές τώρα, δεν είδα πολλά πράγματα-που να προλάβω βέβαια με τόσες που βγήκαν και τόσο λίγο χρόνο;αλλά από αυτές που κατάφερα να ολοκληρώσω ξεχώρισα το Preacher για την εκπληκτική του αισθητική και για τις προσδοκίες για ένα ακόμα καλύτερο μέλλον, καθώς και το Westworld για το βαθιά φιλοσοφημένο σενάριό του και την εξαιρετική αφηγηματική του δομή. Ιδιαίτερη θέση κατέχει στην καρδιά μου το νοσταλγικό Stranger Things, αλλά κυρίως το αριστουργηματικό Bojack Horseman που με την φετινή του τρίτη σεζόν έπιασε απάτητες κορυφές ποιότητας. Από αυτές που ήθελα να δω, αλλά δεν τα κατάφερα και ελπίζω να το κάνω σύντομα είναι το Atlanta, το οποίο φαίνεται πολύ ενδιαφέρον.

22-bojack-underwater-w1200-h630

Μουσικά τώρα τα πράγματα ήταν εξίσου ενδιαφέροντα. Αν και οι (καινούριοι) δίσκοι που άκουσα μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού, ήταν όλοι τους ένας και ένας. Ξεκινάμε με τον καινούριο των Opeth, o οποίος ήταν αρκετά καλός και συνεχίζουμε με το αριστουργηματικό πάντρεμα του Michael Jackson με το progressive Rock και τη Jazz, το Strangest Head Prevails των Thank You Scientist!

david-bowie-lazarus-770x470

Το σημαντικότερο Έργο Τέχνης όμως, που τυχαίνει να είναι σε μορφή μουσικής, είναι το Blackstar του David Bowie. Ειδικά σε μια χρονιά γεμάτη θανάτους, θεωρώ πως είναι πολύ ελπιδοφόρο να βλέπεις έναν ετοιμοθάνατο άνθρωπο να δημιουργεί στα 69 του χρόνια έναν από τους καλύτερους δίσκους της καριέρας του και να σκηνοθετεί τον “καλλιτεχνικό” του θάνατο. Με αυτό το τρολλάρισμα του Χάρου από τον Λευκό Δούκα κλείνω το κείμενό μου και σας εύχομαι καλή χρονιά!

Lorne Malvo(ή κατά κόσμον Λάζαρος Κολαξής)

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s