Jackie (2016)

Βιογραφία, Δράμα

Σκηνοθεσία: Pablo Larrain

Πρωταγωνιστούν: Natalie Portman, Peter Sarsgaard, Greta Gerwig

To “Jackie” του Larrain αποτελεί ένα πορτραίτο μίας από τις σημαντικότερες και πιο τραγικές στιγμές της αμερικανικής ιστορίας – την δολοφονία του J. F. Kennedy – όπως την βίωσε η εμβληματική Πρώτη Κυρία, Jacqueline Bouvier Kennedy (Natalie Portman). Ως ένα δημόσιο πρόσωπο γνωστό για τον αέρα και το ντελικάτο ύφος της, παρακολουθούμε την Jackie στην προσπάθειά της να παρηγορήσει τα παιδιά της, να αντιμετωπίσει την ξαφνική στέρηση κάθε προνομίου κι εξουσίας, καθώς και να σφραγίσει την κληρονομιά του άντρα της, προστατεύοντας το “Κάμελοτ” που μαζί δημιούργησαν κι αγάπησαν.

mv5bmtu3nti0ntaznv5bml5banbnxkftztgwodq1mzq2mdi-_v1_sx1500_cr001500999_al_

Έχουν περάσει αμέτρητα biopics διάσημων προσώπων στην ιστορία του κινηματογράφου. Το πιο συχνό τους λάθος είναι ότι θεοποιούν τα υποκείμενά τους και προσπερνούν τις ατέλειες και τα ελαττώματά τους, από φόβο μήπως “λερώσουν” τις προσωπικότητες που με τόσον κόπο σκάλισαν στα έργα τους. Ο Larrain με την Jackie του, ωστόσο, ανατρέπει αυτό το κλισέ (σε μεγάλο, τουλάχιστον, βαθμό) και πλέκει το ψυχολογικό πορτραίτο μια γυναίκας που βρίσκεται εγκλωβισμένη στο επίκεντρο ενός θλιβερού σημείου της ιστορίας, επιτρέποντας στους θεατές να βιώσουν την εβδομάδα που ακολούθησε τη δολοφονία μέσα από τα μάτια της γυναίκας που κράτησε το νεκρό του σώμα στη αγκαλιά της.

Γυρισμένο σε επεισόδια που εναλλάσσονται με γρήγορο ρυθμό, το έργο αναπαριστά την εσωτερική σύγχυση και το μετατραυματικό στρες της Κένεντι, καθώς παρόν και παρελθόν μπερδεύονται. Η κάμερα σε μια σκηνή την ακολουθεί στον Λευκό Οίκο καθώς εκείνη τριγυρνά απομονωμένη εξερευνώντας από την αρχή το κάθε δωμάτιο, και κοιμάται ως χήρα για πρώτη φορά – με την φωνή του Richard Burton να τραγουδά “once there was a fleeting wisp of glory, called Camelot.”

mv5bmje2ntuzndu3nv5bml5banbnxkftztgwotq1mzq2mdi-_v1_sx1500_cr001500999_al_

Σε μια ταινία όπως αυτή είναι προφανές ότι η επιτυχία ή η αποτυχία της βασίζεται εξ’ ολοκλήρου στην ερμηνεία του πρωταγωνιστή. Και η Natalie Portman έχει εγκλωβίσει μέσα της τόσο επιτυχημένα τη στάση, την θλίψη, την αποφασιστικότητα της Jackie που δεν καταφεύγει ούτε μια φορά σε στείρα μίμηση της. Το χαριτωμένο βάδισμα της, η σιγανή φωνή της, και το κέλυφος που φαίνεται να περιβάλλει το φάντασμα μέσα της μετά τη δολοφονία του συζύγου της είναι όλα εκεί, χωρίς να είναι επιτηδευμένα ή θεατρινίστικα. Είναι, απλώς, μία στιγμιαία εικόνα της δεκαετίας του ’60, μιας γυναίκας με θλιμμένο αλλά πάντοτε λαμπερό πρόσωπο, που διήρκεσε λίγο αλλά έμεινε χαραγμένο στην μνήμη του αμερικανικού λαού για πάντα.

Παρά το γεγονός ότι, ναι, συχνά νιώθεις ότι στην οθόνη μπροστά σου γίνεται θύμα νοσταλγικής – κατά κάποιο τρόπο – εκμετάλλευσης ένα πολιτικό γεγονός που είχε σοκάρει την τότε Αμερική, αλλά εμπορευματοποιήθηκε αργότερα όπως πολλά κομμάτια της πολιτικής ιστορίας της, η δεξιοτεχνία του Lorrain, καθώς και το γεγονός ότι πρόκειται όχι τόσο για την αναβίωση ενός ιδεατού Kάμελοτ, αλλά περισσότερο την προσπάθεια και την ανάγκη μιας γυναίκας που πενθεί να νιώσει ότι αυτό κάποτε υπήρξε, καταλαγιάζει λίγο το αίσθημα αυτό και η Portman σε μαγνητίζει, σαν μία καθωσπρέπει σειρήνα που προσπαθεί να μην καταρρεύσει, σε κάθε πλάνο.

Βαθμολογία: 3,5/5

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s