Η μυθολογία του John Wick

Το John Wick και η συνέχειά του, John Wick:Chapter 2, μπορεί να φαίνονται δυο απλοικές σεναριακά μεν, εξαιρετικές οπτικά δε, ταινίες δράσεις, αλλά απ’ ότι θα δούμε σε λίγο είναι πολλά παραπάνω. Πάρτε, λοιπόν, μια βαθειά ανάσα και ετοιμαστείτε να βουτήξουμε στον βίαιο και γεμάτο με νέον φώτα κόσμο του John Wick δίνοντας λίίίγη περισσότερ έμφαση στην καινούρια προσθήκη.

Γιατί εγώ ζω στον κόσμο τον δικό μου

Ένα χαρακτηριστικό της πρώτης ταινίας, το οποίο στην πρόσφατη συνέχεια είναι ακόμα πιο έντονο, είναι η αίσθηση πως όλα αυτά που βλέπουμε είναι μέρος ενός μεγαλύτερου συνόλου. Αυτό φαίνεται αρκετές φορές, όπως για παράδειγμα όταν κάποιος αναφέρει το όνομα του John Wick και ο συνομιλητής αμέσως καταλαβαίνει που έχουν μπλέξει. Ή όλοι αυτοί οι κανόνες που ισχύουν στο ξενοδοχείο Continental. Τα παραπάνω υποδεικνύουν πως οι δημιουργοί έχουν κατασκευάσει έναν δικό τους κόσμο, τον οποίον μας αποκαλύπτουν αργά, αλλά σταθερά, δημιουργώντας μια μυθολογία της οποίας ο John είναι ένα μικρό μέρος.

jw2_d23_11281_r_2040

Ταξίδι στον Κάτω Κόσμο

Στο Chapter 2 το περισσότερο μέρος της δράσης λαμβάνει μέρος υπόγεια, χωρίς να εννοώ μόνο τις κατακόμβες ή τους σταθμούς του μετρό, αλλά και την ίδια τη Νέα Υόρκη, της οποίας οι πανύψηλοι ουρανοξύστες δίνουν την αίσθηση πως βρίσκεται κανείς κάτω από το έδαφος. Η επιλογή βέβαια, αυτών των τοποθεσιών δεν είναι καθόλου τυχαία, αφού όλοι τους συμβολίζουν την κόλαση στην οποία αναγκάζεται να επιστρέψει ο John, προκειμένου να ξεπληρώσει τα χρέη του, σαν ένας άλλος Lannister. Έτσι, δεν πρέπει να σας παραξενεύει το γεγονός πως όλες οι ανταλλαγές/πληρωμές κλπ γίνονται με χρυσά νομίσματα(όπως έκαναν οι αρχαίοι για να περάσουν οι νεκροί στον Κάτω Κόσμο).

5179

Οι άθλοι του Jonathan Wick

Αν στην πρώτη ταινία, ο John ήταν χαρακτήρας αρχαίας τραγωδίας, που πλήρωσε το σκοτεινό του παρελθόν(ύβρις) με την απώλεια της γυναίκας του και του σκύλου του(νέμεσις), στη φετινή συνέχεια είναι ο Ηρακλής ή αλλιώς ένας χαρακτήρας που ναι μεν δεν ελέγχει τη μοίρα του, αλλά προσπαθεί να κάνει οτι καλύτερο για να αντιμετωπίει τους άθλους που του έχουν ανατεθεί.  Όλη αυτή η εξέλιξη έχει και αρκετό ενδιαφέρον, γιατί έρχεται σε αντίθεση με την πρώτη ταινία, που ο John ηταν ο κυρίαρχος του παιχνιδιού, ενώ τώρα φαίνεται να έχει στριμωχτεί στη γωνία.

jw2_d26_12908_r_2040

Όταν η βία γίνεται έκθεμα

Δυο παραγράφους πιο πάνω αναφέραμε για το σύμπαν που δημιουργεί η ταινία, το οποίο ναι μεν εκφράζεται και με τις αμέσως προηγούμενες παραγράφους, αλλά νομίζω υπάρχει και άλλο ένα στοιχείο. O Keanu Reeves είναι γνωστό πως δεν το έχει και πολύ με τις ερμηνείες, οπότε το ότι δεν παίζει ιδιαίτερα καλά, δεν το λες και έκπληξη. Παρ’ όλα αυτά, οι μόνες στιγμές που φαίνεται πραγματικά να βάζει συναίσθημα είναι όταν μονομαχεί. Υπάρχει μάλιστα μια μονομαχία, όπου δεν ακούς τίποτα άλλο παρά τα βογκητά του John και του αντιπάλου του. Προσωπικά, όλο αυτό το σκηνικό με έκανε να δω το John σαν έναν performer που η ζωή του αποκτά νόημα όταν σκοτώνει και εμείς, το κοινό καθόμαστε και τον χαζεύουμε. Αν σε όλα αυτά, προσθέσουμε οτι πολλές σκηνές λαμβάνουν μέρος σε μουσεία ή σε σκηνή συναυλίας, αλλά και το ότι ο απλός κόσμος στην ταινία απλά χάζευε τη βία(υπήρχε σκηνή όπου πλακωνόντουσαν μπροστά σε κόσμο και εκείνοι απλώς κοίταζαν χαλαροί) καταλήγουμε στο συμπέρασμα πως σκοπός της ταινίας ήταν να αναδείξει τη βία σε έκθεμα. Το ότι κατάφερε αυτό να το συνδυάσει με τους κατάλληλους χώρους είναι άλλη μια επιτυχία της εκπληκτικής σκηνοθεσίας, η οποία και στις δύο ταινίες καταφέρνει να λέει πολλά, χωρίς λόγια, αλλά με εικόνες.

 

john-wick-chapter-2-sequel-movie-review

Κάπου εδώ, όμως, ήρθε η ώρα να σταματήσουμε με τους συμβολισμούς και να πούμε δυο λογάκια για τη σκηνοθεσία και τις χορογραφίες.

Σκηνοθετικά, λοιπόν,  οι ταινίες αυτές έχουν ξεχωρίσει, καθώς οι σκηνές δράσεις τους γυρίζονται κυρίως με γενικά πλάνα, κάτι που μας δίνει τη δυνατότητα να παρακολουθούμε ολόκληρη την εκπληκτική χορογραφία, αλλά και να είμαστε σίγουροι πως ο ηθοποιός λαμβάνει όντως μέρος σε αυτήν, κάνοντας όλο το σκηνικό ακόμα πιο ρεαλιστικό.

Σε αυτό το σημείο να ευχαριστήσουμε τον Keanu Reeves, που συμμετέχει ο ίδιος σε όλες τις σκηνές μαχών και δεν δανείζει μόνο μερικά μέρη του σώματός του!

Επίσης, καταφέρνει να μας αφηγηθεί ένα μεγάλο μέρος της ιστορίας οπτικά(πχ μέσω των χρωμάτων, των τοποθεσιών κλπ) κάτι που δυστυχώς δεν συναντάς πολύ συχνά σε ταινίες του είδους.

jw2_d07_02905_2040

Σε αυτό το σημείο να πούμε πως το John Wick 2 έχει έντονες αναφορές στον βωβό κινηματογράφο, όπου όλα αυτά που αναφέραμε(οπτική αφήγηση, ηθοποιοί που έκαναν οι ίδιοι τα stunts) ήταν ο κανόνας και όχι η εξαίρεση. Έτσι, στην πρώτη σκηνή, βλέπουμε απόσπασμα από ταινία του Buster Keaton, ενώ ακόμα και η ίδια η αφίσα της ταινίας αποτίει τον δικό της φόρο τιμής στην εποχή.

 

Κλείνοντας, το franchise του John Wick μπορεί να μην μιλάει για σημαντικά θέματα κα σε καμιά περίπτωση να μην αλλάξει το ρου της ιστορίας. Παρ’ όλα αυτά, καταφέρνει αυτά τα ασήμαντα, να τα παρουσιάσει με έναν πολύ όμορφο οπτικά τρόπο, εντάσσοντάς τα σε έναν ολόδικό του κόσμο, όπου όλοι αντιμετωπίζουν τη βία ως ένα έργο τέχνης, με το τελικό αποτέλεσμα να είναι ιδιαίτερα πρωτότυπο σε μια εποχή που έχουμε γεμίσει με sequels, prequels και reboots.

 

Advertisements

One thought on “Η μυθολογία του John Wick

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s