In Praise of Pain

Όταν ένας από τους αγαπημένους σου καλλιτέχνες φτάνει κοντά στον θάνατο, εξαιτίας ενός σπάνιου βακτηρίου που τρώει τη σάρκα, αλλά τελικά το ξεπερνάει και βγάζει έναν δίσκο για όλη αυτήν την εμπειρία, είναι πολύ δύσκολο να τον κρίνεις αντικειμενικά. Γι’ αυτό το λόγο, το συγκεκριμένο άρθρο δεν αποτελεί μια δισκοκριτική, αλλά μια καταγραφή σκέψεων με αφορμή την ακρόαση του νέου δίσκου των Pain of Salvation, το In the Passing Light of Day.

Παρ’ όλα αυτά, να πούμε πως ο δίσκος αποτελεί την επιστροφή του συγκροτήματος στις πιο σκληρές του εποχές, διατηρώντας παράλληλα κάποια πιο οργανικά στοιχεία, από τους τελευταίους του δίσκους. Επίσης, σημαντική καινοτομία αποτελεί και η ένταξη του Ragnar Zolberg στο συγκρότημα, ο οποίος συμμετέχει αρκετές φορές στην ερμηνεία μέρους κάποιων τραγουδιών, συνοδεύοντας την εκπληκτική φωνή του Daniel.

 

Δύο από τους αγαπημένους μου δίσκους των τελευταίων χρόνων, το Blackstar και αυτός των PoS, έχουν ως θεματική τον θάνατο ή μια εμπειρία που σχεδόν οδήγησε σε αυτόν. Αυτό που βρίσκω, πάρα πολύ ενδιαφέρον σε αυτές τις δουλειές είναι το γεγονός οτι είναι “προιόντα” δύσκολων στιγμών.

Ίσως τώρα να αναρωτιέστε τι νόημα έχουν όλα αυτά, πώς αυτοί οι δυο δίσκοι μπορούν να αλλάξουν την καθημερινότητά μας. Προσωπικά, νομίζω πως δημιουργίες σαν και αυτές μπορούν να μας διδάξουν οτι ειδικά οι άσχημες καταστάσεις, μπορούν να αποτελέσουν αφορμή για δημιουργικότητα. Άλλο παράδειγμα αποτελεί ο νέος δίσκος του Nick Cave, με αφορμή τον θάνατο του γιου του. Και τα παραδείγματα είναι πολλά περισσότερα. Και προφανώς, δεν είναι μόνο ο θάνατος που οδηγεί στη δημιουργικότητα. Σκεφτείτε πόσα καλά/μέτρια/αριστουργηματικά τραγούδια έχουν γραφτεί για χωρισμούς. Άπειρα.

Τι γίνεται όμως αν εσύ αγαπημένε αναγνώστη δεν είσαι και τόσο καλλιτεχνική φύση; Μπορείς να γίνεις ο Batman.

Ναι, το ξέρω, μπορεί να σου φαίνεται χαζό, αλλά δώσε μου μισό λεπτό.

Ο Ernest Becker στο βιβλίο του Denial of Death, αναφέρει πως ο λόγος που θέλουμε να κάνουμε ηρωικές πράξεις(από το να συμμετέχουμε σε εθελοντικές δράσεις μέχρι να γίνουμε Batman) οφείλεται στο γεγονός οτι θα πεθάνουμε. Πιο συγκεκριμένα, ο φόβος μας ότι θα ξεχαστούμε μας κάνει να θέλουμε να συμβάλλουμε σε κάτι που θα αλλάξει, έστω και λίγο, τον κόσμο, ώστε να μας θυμούνται οι επόμενες γενιές. Οπότε, ένα άσχημο γεγονός, όπως ο θάνατος (των γονιών του Bruce), γίνεται αφορμή για ηρωικές πράξεις (γέννηση του Batman).

Επειδή, όμως, μπορεί να μην πειστήκατε ακόμα, εξάλλου εγώ είμαι απλώς ένας τύπος που γράφει σε ένα blog κάπου στην Ελλάδα και η γνώμη μου λίγη αξία έχει, ας δούμε τι έχει να μας πει για όλα αυτά ο  Eric G. Wilson.

download-1
“Συμφωνώ απόλυτα!”

Αν τώρα αναρωτιέστε ποιός είναι αυτός ο τύπος, σας αφήνω ένα βιντεάκι (του καλύτερου ελληνικού καναλιού στο youtube)  που λέει κάποια πράγματα για ένα από τα βιβλία του, το Against Happiness: In Praise of Melancholy.  Συγκεκριμένα, ασχολείται με τη δημιουργικότητα που μπορεί να είναι αποτέλεσμα της μελαγχολίας, οπότε καταλαβαίνετε πως η θεματική του ταιριάζει αρκετά με εκείνη του υπόλοιπου άρθρου

Αυτά από εμένα και ελπίζω να σας έβαλα σε σκέψεις, ώστε την επόμενη φορά που αντιμετωπίσετε ένα -μικρό ή μεγάλο- πρόβλημα να θυμηθείτε οτι μπορεί να αποτελέσει αφορμή για δημιουργικότητα!

Εσάς ποιά είναι η άποψη σας; Έτυχε ποτέ ένα δυσάρεστο γεγονός να ήταν η αφορμή να δημιουργήσετε κάτι;

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s