Σκέψεις πάνω στο Denial

Το Denial, που έχει βγει στις αίθουσες εδώ και κάμποσο καιρό αλλά δεν έχει ακουστεί ιδιαίτερα, είναι μια ιστορική και δικαστική ταινία σχετικά με τα γεγονότα του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου. Διαδραματίζεται πολύ πιο μετά το τέλος του πολέμου, στα τέλη του 20ου αιώνα, και κεντρικό του θέμα είναι το Ολοκαύτωμα.

Αποτέλεσμα εικόνας για denial movie

Πρωταγωνιστές είναι η Rachel Weisz ως η ακαδημαϊκός Deborah Libstadt και ο Timothy Spall ως ο ψευδοιστορικός και αρνητής του Ολοκαυτώματος, David Irving. Το καστ συμπληρώνουν οι Andrew Scott, Tom Wilkinson, Caren Pistorius και Jack Lowden ως η δικηγορική ομάδα της Deborah, o Alex Jennings ως ο δικαστής και οι Mark Gatiss και John Sessions ως επιστήμονες.

Σχετική εικόνα

Τα γεγονότα βασίζονται στην πραγματική διαμάχη μεταξύ της Libstadt και του Irving, όταν εξαιτίας του βιβλίου της πρώτης πάνω στην άρνηση του Ολοκαυτώματος, ο Irving κατηγόρησε αυτήν και τον εκδοτικό οίκο Penguin για συκοφαντική δυσφήμιση. Η υπόθεση έφτασε στο δικαστήριο αφού η Libstadt αρνήθηκε να συμβιβαστεί και να επιτρέψει στον Irving και τους ομοϊδεάτες του να κατοχυρώσουν το “δικαίωμα” να αμφισβητούν κομμάτια της ιστορίας και να είναι αποδεκτός ο ναζισμός και έτσι η υπόθεση έφτασε στο δικαστήριο. Το ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι λόγω της φύσης των δικαστικών νόμων στην Αγγλία, η κατηγορούμενη έπρεπε να αποδείξει την αθωότητα της, δηλαδή να αποδείξει ότι ο Irving είναι ψεύτης και παραποιεί την ιστορία για τα δικά του συμφέροντα.

Αποτέλεσμα εικόνας για denial movie

H ταινία αποτελεί ένα πολύ ενδιαφέρον ιστορικό δράμα με πολύ καλές ερμηνείες από όλο το καστ και διακριτική σκηνοθεσία, ότι πρέπει δηλαδή για μια ταινία που επικεντρώνεται στην παρουσίαση ιστορικών γεγονότων. Σίγουρα παίρνει θέση, άλλωστε το σενάριο έχει βασιστεί στο βιβλίο της Lipstadt History on Trial: My Day in Court with a Holocaust Denier, είναι όμως μια καλή αρχή για όποιον θέλει να μελετήσει περαιτέρω το θέμα. Πώς θα μπορούσε να παίρνει το μέρος ενός ναζί, ρατσιστή και σεξιστή άντρα που έχει ως σκοπό να υποβαθμίσει τον εφιάλτη που έζησε ένας ολόκληρος λαός;

Σχετική εικόνα

Σίγουρα είναι μια πολύ καλή ταινία για όσους ελκύουν οι διάφορες πτυχές της ιστορίας, κυρίως αυτές που δεν έχουν δράση ή πολιτική αλλά αφορούν τον απόηχο μεγάλων γεγονότων. Αυτό όμως που βρήκα πιο σημαντικό είναι τα ερωτήματα που θέτει. Βασικό θέμα είναι η ελευθερία του λόγου και πόσο ελεύθερη πρέπει να είναι ουσιαστικά. Το μεγάλο “επιχείρημα” είναι ότι η καταπάτηση αυτού του δικαιώματος αγγίζει τον φασισμό. Όταν όμως οι απόψεις κάποιου προάγουν την καταπάτηση θεμελιωδών δικαιωμάτων διαφόρων κοινωνικών ομάδων και μειονοτήτων, μήπως οι υποστηρικτές τους πρέπει να αποσιωπούνται; Ποια είμαι εγώ πχ, μια λευκή γυναίκα του δυτικού κόσμου για τα προσπαθήσω να εκφέρω άποψη και να ελέγξω τη ζωή ενός ανθρώπου, για του οποίου τη ζωή και τους καθημερινούς αγώνες δεν έχω προσωπική εμπειρία; Η ελευθερία του λόγου σταματάει εκεί όπου καταπατούνται οι ελευθερίες του άλλου, εκεί αρμόζει βροντερή κριτική. Δεν είναι όλες οι απόψεις ίσες και είναι μάλλον λάθος να θεωρείται και να προστατεύεται ως άποψη η ρατσιστική και σεξιστική ιδεολογία του καθενός.

Now, some people are saying that the result of this trial will threaten free speech. I don’t accept that. I’m not attacking free speech. On the contrary, I’ve been defending it against someone who wanted to abuse it. Freedom of speech means you can say whatever you want. What you can’t do is lie and expect not to be held accountable for it. Not all opinions are equal. And some things happened, just like we say they do. Slavery happened, the Black Death happened. The Earth is round, the ice caps are melting, and Elvis is not alive.

Ένα άλλο θέμα που απορρέει από το προηγούμενο είναι η ημιμάθεια και στην ουσία η απόρριψη των απόψεων κάποιου που μιλάει χωρίς γνώσεις. Στην ταινία η Lipstadt αρνείται να συζητήσει με οποιονδήποτε αρνείται το Ολοκαύτωμα και ο Irving την κατακρίνει για αυτό. Η αλήθεια όμως είναι πως είναι άσκοπο και εξουθενωτικό να πρέπει να διαφωνήσεις με κάποιον που δεν έχει γνώσεις επί του θέματος. Είναι άλλο κάποιος να δηλώνει άγνοια και να θέλει να συζητήσει για να μάθει και άλλο να ξεκινάει μια διαφωνία νομίζοντας ότι έχει καθολική γνώση και απορρίπτοντας γεγονότα μόνο και μόνο επειδή δεν προωθούν τις απόψεις του.  Πώς να συζητήσεις με κάποιον που αρνείται ιστορικά γεγονότα που εκατοντάδες ιστορικοί και μάρτυρες εξακριβώνουν; Πως να συζητήσεις με κάποιον που αρνείται να δει την ανάγκη του φεμινισμού ή του αντιρατσιστικού αγώνα μόνο και μόνο επειδή δεν έχει ο ίδιος ζήσει τέτοιες εμπειρίες ή επειδή δεν τον συμφέρει;

Αυτές είναι μερικές σκέψεις που έρχονται στο μυαλό παρακολουθώντας το Denial. Διότι ο κινηματογράφος δεν πρέπει μόνο να μας διασκεδάζει αλλά κυρίως να μας βάζει σε σκέψεις. Food for thought, people!

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s