HARLOTS (2017- )

1760, Λονδίνο, Αγγλία. 1 στις 5 γυναίκες χρησιμοποιούν το μόνο συνάλλαγμα που διαθέτουν – το σώμα τους – για να επιβιώσουν. Υπάρχει ετήσιος «οδηγός» που ενημερώνει τους πελάτες για τις χάρες και τις επιδόσεις των ιερόδουλων αυτών. Οι πιο τυχερές βρίσκουν κάποιον πλούσιο, σχεδόν πάντοτε παντρεμένο, άντρα να τις συντηρεί ως επίσημες παλλακίδες του. Ως αντάλλαγμα, υπογράφουν συμβόλαιο που τις εναποθέτει στην ιδιοκτησία του. Γυναίκες πεθαίνουν από σεξουαλικά νοσήματα στους δρόμους, κορίτσια από τα προεφηβικά τους χρόνια στήνονται κάθε μέρα στους τοίχους, βρώμικα και πεινασμένα, ενώ αστυνόμοι και θρησκευτικές ομάδες στέλνουν στη φυλακή η και στο θάνατο τις γυναίκες αυτές με τις εφόδους τους.

harlots_itvencore

Η Margaret Wells (aka υπερταλαντούχα και αγαπημένη Samantha Morton) προσπαθεί να σκαρφαλώσει στη κορυφή έχοντας ως όπλο τον οίκο ανοχής της, τα «κορίτσια», και τις κόρες της. Έχοντας ήδη καταφέρει να κάνει την μεγαλύτερη (Jessica Brown Findlay, η «Lady Sybil» του Downton Abbey, σε ρόλο που της ταιριάζει γάντι) μία από τις πιο επιθυμητές – και ακριβές – πόρνες στο Λονδίνο, βγάζει σε δημοπρασία και τη παρθενιά της μικρής, που φαίνεται αδύναμη να ακολουθήσει τα χνάρια της οικογένειας. Απέναντι της θα βρει, ως μόνιμο θανάσιμο εχθρό, την γυναίκα στην οποία πουλήθηκε σε ηλικία 10 χρονών για ένα ζευγάρι παπούτσια, ώστε να μάθει να ικανοποιεί τις σεξουαλικές ορέξεις εκείνης και του συζύγου της. Η Lydia Quigley (Lesley Manville) έχει ένα από τα πιο φημισμένα «σπίτια» στη περιοχή, επιφανείς πελάτες, και θα φτάσει στα άκρα για να καταστρέψει την κάποτε ευνοούμενη της Wells και τις πόρνες της.

Ακούγεται βαρύ, το ξέρω. Όμως ενώ το «Harlots» είναι γεμάτο σεξ και διαφθορά, πολιτική, συμμαχίες και αντιπαθητική μπουρζουαζία, καταφέρνει – με τα πολύχρωμα κουστούμια του, τα σύγχρονα μπιτάκια και τους έξυπνους διαλόγους του – να προσεγγίσει τη μαυρίλα του θέματος όχι απλώς με χιούμορ και ίντριγκα, αλλά και μπόλικο κουτσομπολιό.

Θίγει ζητήματα όπως οι φυλετικές και ταξικές διαφορές, η μητρότητα, η ομοφυλοφιλία, αλλά κυρίως πλησιάζει με απολαυστική αναίδεια την ένταση ανάμεσα σε θρησκεία και σεξ, αλλά και τη δύναμη της πατριαρχίας σε μία κουλτούρα όπου οι άντρες κανονίζουν τα ταξιδάκια τους στα πορνεία μπροστά στις συζύγους τους. Κι αν ακόμη έχει μια τάση προς την υπερβολή, οι δυναμικές ερμηνείες σε χαρακτήρες γεμάτους ζωή και πείσμα, σε συνδυασμό με το «κοφτερό» σενάριο, καταφέρουν να το κρατήσουν μακριά από τη γελοιότητα.

1200

Σκηνοθετημένο αποκλειστικά από γυναίκες, γραμμένο αποκλειστικά από γυναίκες, και με την παραγωγή να αποτελείται (κυρίως) από γυναίκες, το Harlots αρνείται να παρουσιάσει τις κοπέλες του δρόμου και τη κατάστασή τους από την κλασική ανδρική ματιά. Τα παραθέτει περήφανα μέσα από τα μάτια της ίδιας της πόρνης, που ερωτεύεται, εθίζεται, παλεύει και χλευάζει τους πελάτες της χωρίς να ντραπεί για το ποια είναι. Που με μοναδική περιουσία το σώμα της, χωρίς μόρφωση ή χρήματα, έχει το θράσος να φιλοδοξεί, να ευχαριστιέται τη ζωή της, και να βρίσκει μια οικογένεια ανάμεσα στις όμοιες της. Και, ακόμη 920x920κι αν βρει κανείς άφθονο σεξ, αυτό δεν έχει σκοπό την «ευχαρίστηση» του θεατή, αλλά την ρεαλιστική αναπαράσταση του ανθρώπινου σώματος και της εφήμερης – και πληρωμένης –  ηδονής.

 

Αυθαδες και υπέρμετρα φιλόδοξο, το Harlots ισορροπεί ανάμεσα σε ουσία και στυλ, και μένει να δούμε αν θα φτάσει αισίως στην άλλη πλευρά ή θα πέσει στο κενό. Αξίζει, όχι για το σεξ, ή το γυμνό του, αλλά για να δει κανείς τη προσπάθεια όλων αυτών των γυναικών να μην πουλήσουν και τη ψυχή μαζί με το σώμα τους.

3,5/5

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s