Trilogies We Love: Sam Raimi’s Spiderman

Το 2002 οι υπερηρωικές ταινίες ήταν σπάνιο φαινόμενο. O Superman είχε πλέον ξεπεραστεί κινηματογραφικά και στο franchise του Batman έπεσε μια ταφόπλακα σαν εκείνη των γονιών του Bruce Wayne εξαιτίας της ιδιαίτερης προσέγγισης του Schumacher. Ήταν, λοιπόν, η σειρά της MARVEL να δοκιμάσει τις δυνάμεις της με τους υπερήρωές της με τον Spiderman να αποτελεί ένα από τα δυνατότερα χαρτιά της. Ευτυχώς για εμάς, η προσπάθεια του Sam Raimi να μεταφέρει για πρώτη φορά τον Spidey στον κινηματογράφο αποδείχθηκε επιτυχημένη. Τουλάχιστον, τις δυο πρώτες φορές…

 

Spiderman (2002)

Η πρώτη ταινία ήταν ένα αρκετά τίμιο εγχείρημα. Σίγουρα, έχει τις αδυναμίες του -κυρίως στο υποκριτικό κομμάτι- αλλά η σκηνοθεσία του Sam Raimi σώζει την κατάσταση. Τα κωμικά στοιχεία δίνουν τη θέση τους στις πιο συγκινητικές στιγμές λόγω της δολοφονίας του θείου Μπεν, ενώ σκηνοθετικά, ο Sam Raimi τα πάει πολύ καλά, καταφέρνοντας να μας προσφέρει αξιομνημόνευτες σκηνές δράσεις, γέλιο, και εντυπωσιακά POV πλάνα που είναι λες και φοράμε εμείς τη στολή του Spidey. Δυστυχώς, όμως, τόσο ο Tobey Maguire, όσο και η Kirsten Dunst αποδεικνύονται ανίκανοι να προσφέρουν το κάτι παραπάνω όταν το απαιτεί ο ρόλος.

 

Spiderman 2 (2004)

Το Spiderman 2 ίσως να αποτελεί το The Dark Knight της Marvel, αφού καταφέρνει να βρει την ιδανική ισορροπία ανάμεσα στην εντυπωσιακη δράση και την ανάπτυξη όλων των χαρακτήρων. Στη δεύτερη προσθήκη, βλέπουμε τον Peter Parker να προσπαθεί να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του ως φοιτητής, φίλος αλλά και ως ο αγαπημένος υπερήρωας της γειτονιάς. Προφανώς, δεν τα καταφέρνει και πολύ καλά με αποτέλεσμα να αντιμετωπίζει προβλήματα στη σχέση του με τα κοντινά του πρόσωπα στα οποία δεν μπορεί να αποκαλύψει το μυστικό του. Σαν να μην έφτανε αυτό, εμφανίζεται και ένας νέος αντίπαλος, ο οποίος φαίνεται αποφασισμένος να τινάξει τη Νέα Υόρκη στον αέρα. Πραγματικά, δεν μπορώ να βρω κάποιο ψεγάδι σε αυτή την ταινία, η οποία αποτελεί μια από τις καλύτερες ταινίες του είδους.

 

Spiderman 3 (2007)

“Ότι αρχίζει ωραίο, τελειώνει με πόνο”Αυτός ο στίχος θα μπορούσε να περιγράφει άνετα το φινάλε αυτής της τριλογίας. Πόνος ψυχικός, αλλά κυρίως σωματικός, αφού μας βγήκαν τα μάτια βλέποντας εικόνες σαν και αυτήν:

Κάπου ανάμεσα σε αυτό το χάος θα μπορούσε να κρύβεται μια καλή ταινία, αλλά όταν βάζεις τρεις κακούς, είναι λογικό να μην αναπτύσσεται κανένας τους όσο πρέπει. Τέλος πάντων, άνθρωποι είμαστε, λάθη κάνουμε, ας τους το συγχωρέσουμε.

 

Όσοι Spiderman και να βγούνε, από οποιοδήποτε studio, οι τρεις αυτές ταινίες με τα καλά και τα κακά τους, θα κατέχουν μια ιδιαίτερη θέση στην καρδιά μας, όχι μόνο για νοσταλγικούς λόγους, αλλά επειδή κατάφεραν και κράτησαν ζωντανό ένα νέο κινηματογραφικό είδος που τότε φαινόταν να περνάει κρίση, αλλά πλέον κυριαρχεί στη βιομηχανία του Hollywood!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s