The Dark Tower (2017)

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι φέτος είναι η χρονιά του Stephen King αφού δεν είναι λίγες οι φετινές ταινίες/σειρές που βασίζονται στην αχανή βιβλιογραφία του, θα λέγαμε όμως ψέματα καθώς ο Βασιλιάς του λογοτεχνικού τρόμου σπάνια μένει στην αφάνεια. Κάποιοι ανυπομονούν να (ξανα)τρομάξουν με το IT, άλλοι περίμεναν πως και πως να δουν το ξεκίνημα του φανταστικού saga του Dark Tower και μερικοί (εμείς οι 5-6) αδημονούμε για το Mr. Mercedes. Ευτυχώς, κανείς δεν θα μείνει απογοητευμένος (εεε, μάλλον).

Πρώτο έχει σειρά το Dark Tower που βγαίνει σήμερα στις ελληνικές αίθουσες. Καθώς δεν έχω ασχοληθεί προς το παρόν με αυτή την πλευρά του Stephen King, οι παρακάτω σκέψεις αφορούν εξ’ολοκλήρου την ταινία.

Στο επίκεντρο της ταινίας βρίσκεται ο μικρός Jake (Tom Taylor), ο οποίος μετά τον θάνατο του πατέρα του βλέπει συνεχώς μια σειρά από περίεργα όνειρα-εφιάλτες με πρωταγωνιστές έναν μαυροντυμένο άντρα, έναν πιστολέρο και έναν σκοτεινό πύργο. Όλοι φυσικά τον περνούν για τρελό, ‘όμως ο Jake θα τους διαψεύσει. Όπως ανακαλύπτουμε, τα όνειρα του Jake δεν είναι προϊόντα της ζωηρής φαντασίας του αλλά εικόνες από έναν άλλο, παράλληλο κόσμο. Ο Πιστολέρο είναι αληθινός και ονομάζεται Roland (Idris Elba) και ο Άντρας με τα μαύρα είναι η νέμεσις του (Matthew McConaughey). Σκοπός του Jake, με τη βοήθεια του Πιστολέρο, είναι να σταματήσουν τον Μαυροντυμένο Άντρα ο οποίος θέλει να καταστρέψει τον Μαύρο Πύργο, τον Πύργο που ενώνει τους παράλληλους κόσμους και τους προστατεύει από τα τέρατα που καραδοκούν στο σκοτάδι.

Αποτέλεσμα εικόνας για the dark tower film

Κάπου εδώ πρέπει να πω ότι για μένα η ταινία ακροβατεί μεταξύ του “δεν μου άρεσε” και του “δεν με ενθουσίασε”. Το νεαρότερο κοινό σίγουρα θα την απολαύσει, ας αναφέρουμε όμως μερικά από τα θετικά της και τα αρνητικά της, ξεκινώντας από τα αρνητικά.

Δεν ξέρω πόσο πολύ έχει βασιστεί το σενάριο στο βιβλίο, είναι εμφανές όμως ότι στην ταινία έχουμε να κάνουμε με μια επιφανειακή προσέγγιση στην ιστορία. Οι χαρακτήρες, από τη ζωή τους και τα χαρακτηριστικά τους μέχρι τους στόχους και τα κίνητρα τους, παρουσιάζονται τελείως επιδερμικά. Στην ουσία δεν ξέρουμε γιατί ο καθένας κάνει ότι κάνει πέρα από το ότι οι “καλοί” είναι καλοί και ο “κακός¨, κακός. Άσπρο-Μαύρο, χωρίς καμία εξήγηση. Επιπλέον, η ταινία δεν παραλείπει να κινείται σε μια σειρά από κινηματογραφικά κλισέ. Το δακρύβρεχτο παρελθόν που θα δώσει σοφία και θάρρος στους πρωταγωνιστές (κλασσικά στο τέλος), ο μικρός πρωταγωνιστής που παρά το νεαρό της ηλικίας του, θα είναι πανέξυπνος, γενναίος και φυσικά ο εκλεκτός, ο σκληρός και απρόσιτος μαχητής που κατά βάθος έχει συναισθήματα, ο κουλ κακός που απλά είναι κακός γιατί θέλει να φέρει την καταστροφή. Τίποτα στην ταινία δεν καταφέρνει να εκπλήξει τον θεατή. Ούτε για μια στιγμή δεν αναρωτιέσαι “Αχ πώς θα τα καταφέρουν;”, δεν φοβάσαι ότι κάποιος θα πεθάνει, δεν αμφιβάλεις για την τελική νίκη. Οι καλοί άλλωστε πάντα νικούν. Επιπλέον, για τον απλό θεατή που καμιά σχέση δεν έχει με την πρωτότυπη πηγή, το Dark Tower ήταν ένα ταξίδι σε έναν παντελώς άγνωστο κόσμο, χωρίς γνώσεις της μυθολογίας του, δίνοντας του φυσικά καμία διάθεση να νοιαστεί για έναν κόσμο που τον αφήνει αδιάφορο. Είτε καταστραφόταν ο Πύργος είτε όχι, κανείς δεν μπορούσε να καταλάβει το αντίκτυπο, να διαλέξει μεριά και γενικά να ενδιαφερθεί. 

Αυτά συνοδεύονται από μια σκηνοθεσία που δεν μας χάλασε αλλά ούτε και μας άφησε με το στόμα ανοιχτό. Θα μπορούσαμε να ήμασταν μάρτυρες φοβερών ερμηνειών, άλλωστε το δίδυμο Elba-McConaughey μας έκανε να σηκωθούμε από τον καναπέ και να συρθούμε μέχρι το σινεμά, το υλικό όμως δεν νομίζω ότι τους επέτρεψε να ξεχωρίσουν.

Σχετική εικόνα

Υπήρχαν και καλά όμως, δεν ήταν όλα σκοτεινά. Ο Tom Taylor κατάφερε να ενσαρκώσει έναν πολύ συμπαθητικό μικρό πρωταγωνιστή που άνετα θα ακολουθούσαμε σε νέες περιπέτειες. Ο Idris Elba ήταν ιδιαίτερα απολαυστικός, ειδικά όταν τον βλέπαμε σε δράση. Ο Matthew McConaughey μπορεί να μην είχε αρκετά πειστικά σατανικά κίνητρα, είχε όμως ένα υπέροχο σκοτεινό στυλ, την βραχνή φωνή του και κουλ μαγικές δυνάμεις. Και όταν φυσικά αυτοί οι δύο κοντραρίστικαν στην τελική αναμέτρηση, ζήσαμε μια απολαυστική μονομαχία, όπλα vs. μαγεία. Αυτό μας αποζημίωσε κάπως. Bonus: Η Katheryn Winnick ( Lagertha!!!) ως μητέρα του Jake, η οποία μπορεί να μην γλίτωσε την άβυσσο των κλισέ, να αποτελεί δηλαδή ένα αναλώσιμο prop με μόνο ρόλο αυτό της Damsel in Distress που δίνει κίνητρο στον πρωταγωνιστή, αλλά τουλάχιστον ήταν μια ευχάριστη έκπληξη. Τουλάχιστον στο Vikings μας δείχνει απλόχερα πόσο αξίζει.

Ηθικό δίδαγμα: Είναι το Dark Tower μια πολύ καλή ταινία; Όχι. Είναι χάλια; Ούτε. Δεν είναι αριστούργημα, δεν παύει να είναι διασκεδαστική. Η διάρκεια της είναι κάτι πάνω από μιάμιση ώρα, οπότε δεν κουράζει. Επειδή όμως καταλαβαίνω τι θα πει να είσαι φαν των βιβλίων και να ανυπομονείς να δεις τις ιστορίες στη μεγάλη οθόνη, ελπίζω να υπάρξει sequel, απλά πιο προσεγμένο.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s