Μιλήσαμε με τον Σπύρο Δερβενιώτη

Πριν λίγες μέρες γράψαμε για το νέο graphic novel του Σπύρου Δερβενιώτη, το «Yesternow” (εδώ). Tώρα σας έχουμε έτοιμη και τη συζήτηση που κάναμε μαζί του για τη νέα του δουλειά, τη νοσταλγία και άλλα πολλά! Απολαύστε!

Αποτέλεσμα εικόνας για σπυρος δερβενιωτης

Καλησπέρα Σπύρο! Πες μας λίγα λόγια για εσένα.

https://el.wikipedia.org/wiki/Σπύρος_Δερβενιώτης

Ποιά comics και δημιουργοί σε έχουν επηρρεάσει;

Διαφορετικοί ανα ηλικία. Μεγάλωσα με τα περιοδικά τσέπης που περιείχαν εβδομαδιαίες περιπέτειες άγγλων και ισπανών κυρίως δημιουργών, αγαπημένοι μου της Βρεταννικής σχολής ήταν ο Dave Gibbons (Dan Dare) και ο Βrian Bolland (Judge Dredd, Camelot 3000). Στην εφηβεία, χάρη στο Παρα Πέντε και τη Βαβέλ ήρθα σε επαφή με τη Γαλλική σχολή, οπότε μπήκε στο μίγμα και λίγος Lauzier, Wolinski και Binet. Μετά άρχισαν να ανοίγουν τα κομιξάδικα, και μονοκοπανιά «ανακαλύψαμε την Αμερική», οι πιό ενδιαφέρουσες πτυχές της οποίας γεννήθηκαν και πάλι από τη «Βρεταννική Εισβολή» των ‘80ς. (Alan Moore, Neil Gaiman, Garth Ennis). Όσο για την εγχώρια σκηνή, δε μπορώ να πώ αρκετά για την τεράστια επιρροή και αξία του Γιάννη Ιωάννου και του Αρκά.

Μόλις διαβάσαμε την πιο πρόσφατη δουλειά σου, το «Yesternow”, την οποία βρήκαμε πολύ ενδιαφέρουσα. Πώς προέκυψε σαν ιδέα;

Παρακολουθώ, λίγο από βίτσιο, λίγο από ανάγκη του επαγγέλματος, τις τάσεις που διαμορφώνονται ανα εποχή στην πόπ κουλτούρα. Η τάση και κυρίως η ποσότητα «επανασερβιρίσματος ιδεών από δύο και τρείς δεκαετίες πρίν, παραήταν κυρίαρχη για να αγνοηθεί. Έχω τη θεωρία μου για το γιατί συμβαίνει αυτό, και το «Yesternow” ήταν ο «διασκεδαστικός» τρόπος να τη βγάλω «εκεί έξω» και ιδανικά να πυροδοτήσει μια ευρύτερη συζήτηση για το τί ακριβώς σημαίνει αυτή η τάση για το συλλογικό ψυχισμό.

Το «Yesternow” συνδυάζει το noir με το scifi. Υπάρχει κάποιο άλλο είδος με το οποίο θα ήθελες να ασχοληθείς στο μέλλον;

Ούτε με το scifi noir σκόπευα να ασχοληθώ. Προέκυψε από την ανάγκη να ειπωθεί μια συγκεκριμένη ιστορία. Κάπως έτσι θα προκύψει και οποιαδήποτε μελλοντική ενασχόλησή μου με κάποιο συγκεκριμένο είδος. Από μια ανάγκη που θα γεννηθεί, από μια έμπνευση που είναι άγνωστο ακόμα τι σχήμα θα έχει.

Το «Yesternow” ασχολείται με τη νοσταλγία για το παρελθόνκαι συγκεκριμένα για τα ’80s που είναι πολύ της μόδας αυτό τον καιρόκαι πώς το Hollywood βρίσκει πάτημα σε αυτήν για να ανακυκλώνει τις ίδιες ιδέες. Για ποιό λόγο πιστεύεις πως η νοσταλγία είναι τόσο έντονη στις μέρες μας;

Διότι το παρόν προσφέρει λίγες χαρές. Ο Δυτικός Κόσμος βρίσκεται σε ένα διαρκές βάλτωμα, απόρροια της άρνησής του να ασχοληθεί στα σοβαρά με το τί προκάλεσε την Κρίση, αλλά κυρίως, της αδυναμίας του να οραματιστεί μια νέα αποστολή για την ανθρωπότητα, ένα θελκτικό «άλμα προς τα εμπρός» που θα κινητοποιούσε τους πολίτες με καύσιμο την ελπίδα, όχι με μαστίγιο το φόβο. Το μόνο που υπόσχονται ακόμα και οι Μητροπόλεις της Δύσης είναι το φόβητρο ότι «θα μπορούσε και να’ ναι χειρότερα». Ο κανιβαλισμός μιας έστω και ελάχιστα πιό γόνιμης περιόδου, (συγκεκριμένα του όταν περίπου άρχισε η αργή αλλά σαφής κάθοδος προς την Παρακμή), είναι μια συλλογική επιστροφή στην ασφάλεια της μήτρας.

Στο graphic novel γίνεται αναφορά σε υποτιθέμενο sequel του Robot Hunters(αναφορά στο Blade Runner). Δεδομένου οτι αναμένουμε όντως το sequel του Blade Runner σε λίγους μήνες, θα ήθελα να μας πεις αν ανυπομονείς να το δεις.

O συγχωρεμένος Γιώργος Τζιώτζιος, σχολιάζοντας το hype των υπερπαραγωγών έγραφε ήδη από τα ‘90ς ότι αυτού του είδους τις ταινίες, δεν πάμε να «τις δούμε». Πάμε να «διαπιστώσουμε»: Αν ανταποκρίνονται στο buzz που έχουν ήδη ακριβοπληρωμένα φτιάξει γύρω απ’ τον εαυτό τους. Είναι μια τέτοιου είδους ταινία: Θα πάω για να διαπιστώσω.

Στην ιστορία υπάρχουν επίσης πολλές αναφορές στο Star Wars. Ποιά η σχέση σου με το franchise;

Ήμουν 8 χρονών το 1977.Αυτό νομίζω το εξηγεί καλύτερα απ ό,τι θα μπορούσα να το πώ με περισσότερα λόγια.

Έχονταςφαντάζομαιδει τόσο το Rogue One και το Force Awakens ποιές οι εντυπώσεις σου από αυτές τις ταινίες και πώς βλέπεις το μέλλον του franchise;

Αμφότερα είχαν αρετές και μειονεκτήματα, πάντα σε σχέση με το τι συνιστά ένα «σωστό Πόλεμο των Άστρων». Το Rogue One ήταν μια καλή πολεμική ταινία-αλλά απείχε αρκετά droids απ’ το να είναι Star Warsικαλυ κορέκτ.Το Force Awakens είχε πιό προσεκτικό μίγμα –κάποιος θα έλεγε ότι παραήταν προσεκτικό σε σημείο επανάληψης του New Hope-αλλά έπασχε από έλλειψη ενός πραγματικά απειλητικού Ανταγωνιστή. Το μέλλον του franchise δεν είναι προδιαγεγραμμένο, ωστόσο οι ενδείξεις είναι ότι δύσκολα θα αγγίξει τη Μαγεία των αρχικών.Μια πιό πλήρης προφητεία υπάρχει στο κεφάλαιο πέντε του «Yesternow”.

Ποιές ταινίες είναι οι αγαπημένες σου από τη δεκαετία του ’80?

Με εξαίρεση το «Blade Runner” με τις TDK γιγαντοαφίσες του, οι αγαπημένες μου ‘80ς ταινίες δε φέρουν πολύ από το ύφος της δεκαετίας: Το τρένο της μεγάλης φυγής, Kάποτε στην Αμερική, Μυνχάουζεν, το Όνομα του Ρόδου, Ιντιάνα Τζώουνς.

Για ποια/-ές ταινία/-ες ελπίζεις να μην κάνουν κάποιο reboot/sequel κλπ και σε ποιές θα σου άρεσε η ιδέα μιας συνέχειας ή μιαςεπαναπροσέγγισης”;

Όλες και καμία. Δεν είναι η ίδια η ιδέα της επιστροφής σε ένα παλαιό υλικό το πρόβλημα, είναι το αν έχεις πραγματικά μια ιδέα που να το κάνει αυτό γόνιμη προσέγγιση. Έχει αποδειχτεί μετά από άπειρη δειγματοληψία ότι η πλειοψηφία τέτοιων πρότζεκτ δεν έχει τέτοιες ανησυχίες στο μυαλό της, και γι’ αυτό οι ταινίες απογοητεύουν το κοινό. Αλλά αυτό δεν είναι θέσφατο, οπότε κάθε περίπτωση υποχρεωτικά θα την κρίνουμε επί του πρακτέου.

Διάβασες κάποιο comic πρόσφατα που να σου αρέσει αρκετά;

Δόξα το θεό υπαρχει πληθώρα καλών τίτλων (και τόσο λίγος χρόνος). Τα αγαπημένα μου των τελευταίων μηνών ήταν το Southern Bastards, το Fuse, το Velvet, το Resident Alien και το Nao of Brown.

Ετοιμάζεις κάτι άλλο αυτό τον καιρό;

Θα συνεχιστεί η «εξερεύνηση» του κόσμου των κομιξάδικων στο «Comicsoap” που θα συνεχίσει να δημοσιεύεται στο «Socomic” της ΙΟΝ, είναι στα σκαριά ένα πρήκουελ των χαρακτήρων της σειράς «Πουτάνες» που δημοσιεύεται στο Unfollow, και last but not least, ο Dick Philipo και η Jennifer Gaffrey θα συνεχίσουν την κοινή τους πορεία σε άλλες δύο (προγραμματισμένες) ιστορίες με τελείως διαφορετική θεματολογία.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s