Black Panther (2018)

“Η καλύτερη ταινία της Marvel” χαρακτηρίστηκε από πολλούς η πρώτη stand alone ταινία του Black Panther πράγμα που μας κάνει να αναρωτιόμαστε το εξής: είναι όντως  ο, τι καλύτερο έχει να μας δώσει η δημοφιλής εταιρεία; Σε γενικές γραμμές όχι, αλλά πέτυχε πραγματάκια που καμιά άλλη ταινία της Marvel δεν έχει πετύχει εδώ και χρόνια.

Πριν μπούμε στο ζουμί, ενημερώνω πως το άρθρο θα περιέχει κάποια μικρά spoilers, κυρίως για τον ανταγωνιστή της υπόθεσης και τα κίνητρα του, οπότε αν δεν θέλετε να γνωρίζετε και πολλά για την υπόθεση, αφήστε την ανάγνωση για άλλη στιγμή.

Σε τέτοιου είδους ταινίες, η ποιότητα του τελικού αποτελέσματος εξαρτάται από τον ανταγωνιστή. O κανόνας αυτός επαληθεύεται και στην προκειμένη περίπτωση, καθώς το πρώτο μισό είναι επιεικώς απαράδεκτο και αδιανόητα βαρετό, αφού δεν ενδιαφέρεσαι για κανέναν απολύτως χαρακτήρα. Τα πράγματα βελτιώνονται αισθητά με την εμφάνιση του -ναι, καλά μαντέψατε- ανταγωνιστή, ο οποίος προσωπικά ήταν ο αγαπημένος μου χαρακτήρας από την ταινία και δίχως αμφιβολία ο καλύτερος “κακός” σε ταινία της Marvel. Τα κίνητρα του ήταν αρκετά λογικά. Ήθελε να επιστρέψει στον τόπο καταγωγής του, να πάρει τη βασιλία και μέσω της προηγμένης τεχνολογίας της Wakanda να δώσει τη δυνατότητα στους καταπιεσμένους της φυλής του να ανατρέψουν τα καταπιεστικά συστήματα εξουσίας και απο εξουσιαζόμενοι να γίνουν εξουσιαστές. Βλέπουμε λοιπόν, πως ναι μεν ο στόχος του δεν ήταν κάτι παράλογο, πχ να καταστρέψει τον κόσμο επειδή έτσι, αλλά ο τρόπος του ήταν που δημιουργούσε τα προβλήματα. Εκτός του ότι θα μετέτρεπε τη φυλή του σε άτομα που καταπιέζουν, κάτι δηλαδή σαν το τέλος της Φάρμας των Ζώων, όπου τα γουρούνια δεν ξεχωρίζουν από τους ανθρώπους, το σχέδιο του ερχόταν σε αντίθεση και με τη μέχρι τώρα πολιτική της Wakanda, η οποία ήθελε τη χώρα να απέχει τη διεθνή πολιτική σκηνή και παρά τον άπειρο πλούτο της να δίνει την εντύπωση πως είναι άλλη μια τριτοκοσμική χώρα, αφήνοντας την μαύρη κοινότητα στο έλεος της. Μάλιστα, ο σκηνοθέτης της ταινίας,  Ryan Coogler(Creed) φαίνεται να γνωρίζει την περιπλοκότητα του χαρακτήρα του, δίνοντας ένα κλείσιμο στη διαμάχη που δεν έχουμε συνηθίσει σε ταινία με υπερήρωες. Ειλικρινά, περισσότερο αρνητική εντύπωση αφήνει η βασιλική οικογένεια, η οποία  από τη μια δεν μπορεί να χωνέψει πως ένας “ξένος” (που δεν είναι πραγματικά ξένος) κέρδισε το θρόνο(μέσα από τις παραδοσιακές μάχες και όχι με φασιστικό τρόπο) και την άλλη ακολουθεί τη λογική της οικογενειοκρατίας βάζοντας σε σημαντικές θέσεις άτομα της οικογένειας. Επίσης, η ταινία μπορεί να υπερηφανεύεται πως “διαφημίζει” την αφρικανική κουλτούρα και συγκεκριμένα ένα είδος το οποίο και εγώ με αφορμή την ταινία έμαθα, το Afrofuturism. Σίγουρα, ο συγκεκριμένος πολιτισμός προσεγγίζεται αρκετά επιφανειακά και κυρίως σε οπτικό επίπεδο, αλλά αν έστω κι ένα πιτσιρίκι ή κάποιος μαντράχαλος σαν και του λόγου μου ψάξει λίγο παραπάνω επί του θέματος θα είναι μια νίκη για την ταινία.

Related image

Κάπου εδώ όμως τελειώνουν τα όποια θετικά της ταινίας. H σκηνοθεσία είναι απογοητευτική, κάνοντας τον θεατή να αναρωτιέται πως γίνεται ο σκηνοθέτης του Creed και του Fruitvale Station να σκηνοθέτησε αυτό το βαρετό κατασκεύασμα, ενώ το σενάριο δεν βοηθάει στο να ταυτιστούμε με χαρακτήρες, πέρα από ελάχιστες εξαιρέσεις, που αναφέρθηκαν νωρίτερα. Ερμηνευτικά προφανώς δεν έχουμε να αναφέρουμε και κάτι ιδιαίτερο, μιας και το σενάριο δεν αφήνει πολλά περιθώρια για ενδιαφέρουσες ερμηνείες.

Το Black Panther είναι μια σημαντική ταινία για την Marvel, γιατί όντως προσπάθησε να μιλήσει για σημαντικά θέματα. Το πρόβλημα είναι πως όλη αυτή η προσπάθεια έμεινε ημιτελής και εν τέλει δεν ήταν όσο αιχμηρή θα μπορούσε. Προσωπικά, περιμένω πολλά περισσότερα από το sequel, όπου πλέον η Wakanda θα πρέπει να αποκαλύψει τα μυστικά της και (ελπίζω) να έρθει αντιμέτωπη με τον υπόλοιπο κόσμο, ο οποίος θα την αντιμετωπίζει ως μια δύναμη που θέλει να πάρει τη θέση των ισχυρών. Μια τέτοια εξέλιξη, αν και αρκετά τολμηρή για ένα στούντιο σαν την Disney (σε ένα τέτοιο σενάριο η Αμερική του Trump θα ήταν ιδανική αντίπαλος), θα είχε πραγματικό ενδιαφέρον. Κατά τα άλλα, ήταν μια μέτρια ταινία, η οποία με κάνει να θέτω ένα άλλο ερώτημα στη θέση εκείνου της πρώτης παραγράφου: άραγε μπορώ να βρω τα άτομα που προμοτάρουν τις ταινίες του MCU και να τους πείσω να διαφημίσουν το blog ως το “καλύτερο του κόσμου”; 

Παράλληλες προτάσεις

Πριν λίγες μέρες μιλήσαμε για το Black, ένα κόμικ όπου μαύροι υπερήρωες αναρωτιούνται αν πρέπει να αποκαλύψουν τις δυνάμεις τους σε έναν κόσμο που τους μισεί. Αν και είχε δυνατότητες, δεν τις εκμεταλλεύτηκε 100%, αλλά άφησε και αυτό προσδοκίες για τη συνέχειά. Όπως και να έχει αξίζει να ρίξετε μια ματιά.

Επίσης, αν σας ενδιαφέρει το είδος το Afrofuturism και οι πιο μοντέρνες εκφάνσεις του, η σπουδαία Janelle Monae είναι μια καλή αρχή.

Advertisements

1 Comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s