Στο Primal η συμπόνια είναι το δυνατότερο όπλο.

Τα τελευταία χρόνια έχει εκδηλωθεί έντονο ενδιαφέρον για σειρές κινουμένων σχεδίων, οι οποίες όμως απέχουν αρκετά απ’ τις “παιδικές σειρές” που έχουμε στο μυαλό μας οι περισσότεροι. Σειρές όπως τα Rick & Morty και Bojack Horseman όχι μόνο εντυπωσιάζουν με την διαρκή ευρηματικότητα τους, αλλά τολμάνε να αγγίξουν και δύσκολες θεματικές καταφέρνοντας να αναδειχθούν σταδιακά σε βασικούς εκπροσώπους του ποπ μηδενισμού που κυριαρχεί στις μέρες μας. Μέσα σε αυτό, το ριζικά ανανεωμένο περιβάλλον για το τι μπορεί να είναι μια σειρά κινουμένων σχεδίων, το φετινό Primal ίσως φαντάζει αρκετά πρωτόγονο. Η βωβή φύση του δεν επιτρέπει την ύπαρξη ξεκαρδιστικών ατακών που θα βρουν κάποια θέση στα memes του μέλλοντος, οπότε το μοναδικό όπλο της σειράς εντοπίζεται στο animation και τις θεματικές που πρέπει να επικοινωνήσει με οπτικό τρόπο. Το εγχείρημα είναι εκ φύσεως δύσκολο, ωστόσο υπό την καθοδήγηση του έμπειρου Genndy Tartatovsky όλα φαντάζουν πιο εύκολα. Ο Genndy έχει διαγράψει έχει διαγράψει μια σπουδαία καριέρα στο -κυρίως τηλεοπτικό- animation με σειρές διαμάντια, όπως το Samurai Jack, Dexter και ένα πρώιμο Star Wars: The Clone Wars, σειρές δηλαδή που ξεχώρισαν για την άρτια μινιμαλιστική αισθητική, την αριστοτεχνική αφήγηση και τις εντυπωσιακές σκηνές δράσεις. Έτσι, μια σειρά που διαδραματίζεται σε μια (φανταστική) εποχή, όπου άνθρωποι συνυπάρχουν με δεινοσαύρους και άλλα πρωτόγονα ζώα και παρουσιάζει την απροσδόκητη φιλία ενός άντρα με έναν δεινόσαυρο μοιάζει με το κατάλληλο υλικό, ώστε να αφεθεί ελεύθερη η φαντασία της δημιουργικής ομάδας και εμείς να απολαύσουμε ένα ποιοτικό αποτέλεσμα.

Genndy-Tartakovsky.jpg

Με τους διαλόγους λοιπόν, να είναι απόντες το σχέδιο είναι εκείνο που αναλαμβάνει τον πρωταγωνιστικό ρόλο και την υποχρέωση να μεταδώσει αποτελεσματικά τα συναισθήματα των χαρακτήρων και τις σεναριακές πληροφορίες μέσα από κινήσεις, βλέμματα και -συνήθως αγριεμένα- μουγκρητά και να οπτικοποιήσει με φρέσκο και ενδιαφέρων τρόπο τον πρωτόγονο κόσμο της σειράς. Όντως, ο Tartatovsky και η παρέα του δεν διστάζουν να σχεδιάσουν τον κόσμο τους και τα ζώα που κατοικούν σε αυτόν με την απαραίτητη υπερβολή, δημιουργώντας τελικά ένα περιβάλλον που κρύβει απειλητικές, αλλά και πανέμορφες γωνιές. Αυτή η υπερβολή διαποτίζει και τον σχεδιασμό των χαρακτήρων όπως εκείνον του πρωταγωνιστή. Ο χοντροκομμένος σωματότυπος του μεταδίδει τον απαραίτητο πρωτογονισμό, αλλά απ’ την άλλη, τα δυσανάλογα γιγαντιαία χέρια του τον μετατρέπουν σε ένα είδος πρωτο-υπερήρωα, ο οποίος εξολοθρεύει με εκπληκτική δεινότητα τα μεγαλόσωμα ζώα που τον απειλούν. Μ’ αυτόν τον τρόπο, οι σκηνές δράσεις μοιάζουν όσο ωμές και γεμάτες αδρεναλίνη χρειάζεται, ώστε το βλέμμα να μένει καρφωμένο στην οθόνη.

Αποτέλεσμα εικόνας για primal tv series

Ωστόσο, παρά το γεγονός ότι κάθε επεισόδιο διαθέτει μια βασική σκηνή δράσης, η ωμή και πολύ συχνά σοκαριστική βία δεν υποσκάπτει ποτέ τις πιο συναισθηματικές στιγμές μεταξύ των χαρακτήρων, τις οποίες το σενάριο καταφέρνει να χτίσει μέσα από απλές, καθημερινές καταστάσεις, όπως το κυνήγι φαγητού (ξεκαρδιστικό το δεύτερο επεισόδιο) ή τον θρήνο για τον χαμό ενός κοντινού προσώπου. Μάλιστα, το σενάριο φαίνεται να υποστηρίζει πως ο πιο ουσιαστικός τρόπος για να επιβιώσει κανείς σε ένα τόσο επικίνδυνο περιβάλλον, δεν είναι μόνο το -δυστυχώς αναγκαίο- ξεκοίλιασμα του άλλου, αλλά η συμπόνοια, η ενσυναίσθηση, η συνεργασία και η ιδέα της συλλογικότητας. Πάνω σε αυτή την ιδέα χτίζεται και η φιλία των δύο πρωταγωνιστικών χαρακτήρων, οι οποίοι ήρθαν κοντά ύστερα από ένα τραγικό συμβάν, με τον έναν να αναζητά τον θάνατο του άλλου, αλλά σκηνή τη σκηνή, επεισόδιο το επεισόδιο, έχτισαν μια δυνατή φιλία. Παράλληλα, αρκετά επεισόδια αναδεικνύουν τα συναισθήματα και των υπόλοιπων ζώων, με ίσως πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα το σπαρακτικό τρίτο επεισόδιο, με πραγματικούς πρωταγωνιστές μια αγέλη μαμούθ.

Αποτέλεσμα εικόνας για primal tv series

Κερασάκι στην τούρτα είναι το sound design, το οποίο σε αντίστοιχες τηλεοπτικές απόπειρες συνήθως ακούγεται κάπως ελλιπές, κενό από εκείνες τις λεπτομέρειες που προσφέρουν ζωντάνια στο τελικό ηχητικό αποτέλεσμα. Στην προκειμένη περίπτωση όμως, οι ήχοι του περιβάλλοντος μοιάζουν αρκετά ζωντανοί, ενώ έχει γίνει και εξαιρετική δουλειά στους βρυχηθμούς των χαρακτήρων, διαδικασία πιο δύσκολη απ’ ότι φαίνεται.

Εν ολίγοις, το Primal αποτελεί μια επίδειξη καλλιτεχνικής ισχύος απ’ τον Tartatovsky, ο οποίος μας υπενθυμίζει γιατί θεωρείται ένα απ’ τα μεγαλύτερα ονόματα στον χώρο. Το νέο του πόνημα δεν στερείται ούτε βίας, ούτε φαντασίας, αλλά κυρίως ούτε καρδιάς, κερδίζοντας έτσι επάξια μια θέση στη δικιά μας.

1 Comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s