Στο Blood Machine τα διαστημόπλοια έχουν ψυχή!

Το 2016 κάνει την εμφάνιση του το video clip του τραγουδιού Turbo Killer, σε μουσική Carpenter Brut και σκηνοθεσία Seth Ickerman (ψευδώνυμο του καλλιτεχνικού διδύμου των Raphaël Hernandez και Savitri Joly-Gonfard). Τέσσερα χρόνια και δέκα εκατομμύρια προβολές αργότερα, και ύστερα από μια πετυχημένη καμπάνια crowdfunding, έκανε επιτέλους πρεμιέρα στη διαδικτυακή πλατφόρμα του Shudder και η ταινία-σίκουελ, Blood Machine. Η προωθητική καμπάνια της 50λεπτης ταινίας έκανε λόγο για μια μουσική εμπειρία, ισχυρισμός που δεν έμοιαζε υπερβολικός με βάση τα τρέιλερ, αλλά και το music video που είχε προηγηθεί, υποχρεώνοντας το διαδίκτυο να αναμένει με μεγάλη προσμονή το επόμενο καλτ κινηματογραφικό διαμάντι. Ωστόσο, το τελικό αποτέλεσμα δεν δικαιώνει πλήρως τις προσδοκίες.

Blood Machines review: Shudder's sci-fi oddity is like a retro ...

Η ταινία επικεντρώνεται σε δύο κυνηγούς μηχανών που προσπαθούν να εξολοθρεύσουν ένα διαστημόπλοιο, το οποίο αποπειράθηκε να ελευθερωθεί. Ωστόσο, παρ’ οτι καταφέρνουν να το εξολοθρεύσουν, παρά την αντίσταση μιας ομάδας γυναικών που θέλει να θάψει το διαστημόπλοιο με την κατάλληλη τελετή, γίνονται μάρτυρες ενός θαύματος: μέσα από τα σιδερικά αναδύεται μια γυναικεία φιγούρα, η οποία εκτινάζεται στο διάστημα με τους δύο εκτελεστές να τρέχουν στο κατόπι της για να την εντοπίσουν.

Ήδη από τη πλοκή, γίνεται εμφανές πως υπάρχει το απαραίτητο υλικό για μια παλαβή διαστημική περιπέτεια. Ωστόσο, όσο ξεδιπλώνεται η ιστορία αρχίζουμε να διακρίνουμε την προσπάθεια του σεναρίου να προσθέσει μερικές ενδιαφέρουσες θεματικές, προσεγγίζοντας τις μηχανές σαν όντα με ψυχή και όχι ως απλά αντικείμενα που μοναδικό σκοπό έχουν την ικανοποίηση των αναγκών των ανθρώπων. Τούτη η ιδέα φαντάζει τρομερά επίκαιρη σε έναν κόσμο που προσπαθεί να ξεπεράσει τις ανθρωποκεντρικές ιδέες που κυριαρχούν εδώ και αιώνες, ωστόσο, η φιλοδοξία του σεναρίου συνεχίζεται, παραλληλίζοντας σταδιακά τα “διαστημικά σιδερικά” με τις γυναίκες, εντοπίζοντας ως κοινά σημεία και στα μεν και στις δε τη θυματοποίηση από την κακοποιητική αντρική συμπεριφορά, η οποία στα πλαίσια της ταινίας παίρνει σάρκα και οστά στο πρόσωπο του Vascan (Anders Heinrichsen). Ξαφνικά, λοιπόν, αποδεικνύεται πως η ταινία θέλει να πει πράγματα, τα οποία με την κατάλληλη διαχείριση όντως θα μπορούσαν να προσφέρουν την πολυπόθητη οπτικοακουστική εμπειρία που μας υποσχέθηκε. Ωστόσο, οι δημιουργοί επιλέγουν μια πιο συντηρητική οδό, δίνοντας έμφαση κυρίως στην οπτική των ανθρώπων, περιορίζοντας τα μουσικά/αφαιρετικά ξεσπάσματα στον ελάχιστο βαθμό.

TURBO KILLER Sequel BLOOD MACHINES Launches Last Kickstarter Push ...

Έτσι, παρ’ οτι η ταινία όντως διαθέτει μερικές σκηνές ανθολογίας, όπως την  οργιαστική διαστημική μάχη της τρίτης πράξης, που θυμίζει ελάχιστα πράγματα του παρελθόντος, τελικά δεν καταφέρνει να βρει τις ισορροπίες της.. Και είναι πραγματικά κρίμα, διότι διαθέτει όλα εκείνα τα στοιχεία που χρειάζεται για να απογειωθεί στο πάνθεον των καλτ ταινιών. Πολύχρωμα ψηφιακά εφέ που ναι μεν φανερώνουν τον χαμηλό προϋπολογισμό, αλλά σε καμία περίπτωση δεν φθηναίνουν το αποτέλεσμα, σκηνοθεσία με όρεξη και ενδιαφέρουσες ιδέες (πόσο ιδιοφυής ήταν η σκηνή όπου μια γυναίκα χαϊδευει το όπλο του Vascan  και εκείνος ερεθίζεται σεξουαλικά;!) και τη γνώριμη, σταθερά υπέροχη μουσική του Carpenter Brut που αναμειγνυει την ποπ νοσταλγία με σκληρότερα ηχοτόπια.

A naked woman, lit in purple, with a glowing red inverted cross covering her stomach and groin, stands in an abstract purple landscape, surrounded by mist and tree-like structures

Ωστόσο, τα όποια προβλήματα της ταινίας δεν οφείλονται μονάχα στην ίδια, αλλά και στις επιλογές της πλατφόρμας από την οποία προβλήθηκε, η οποία θεώρησε πως έπρεπε μια ταινία μόλις πενήντα λεπτών να κοπεί σε τρία μέρη του ενός τετάρτου, διακόπτοντας δίχως ουσιαστικό λόγο τη ροή της αφήγησης. Κερασάκι στην τούρτα, ο χαρακτηρισμός της ταινίας ως μιούζικαλ, δημιουργώντας ανεδαφικές προσδοκίες, οι οποίες ποτέ δεν ικανοποιήθηκαν, αφού ούτε μιούζικαλ με την τυπική έννοια του είδους είναι, ούτε μπορεί να ισχυρισθεί κανείς πως η μουσική είναι μόνιμα στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος, όπως για παράδειγμα στο Baby Driver.

Τελικά, η μεγαλύτερη αμαρτία του Blood Machine είναι πως δεν κατάφερε να συνδυάσει με πραγματικά εφευρετικό τρόπο τις ενδιαφέρουσες και αρκετά πρωτότυπες ιδέες του με τη φιλοδοξία να μας παρέχει κάτι διαφορετικό. Έτσι, μπορεί να μην φτάνει τα μέγιστα επίπεδα καλτίλας που είναι προφανώς πως επιδίωκε, ωστόσο δεν παύει να είναι μια ενδιαφέρουσα, οπτικά πανέμορφη προσπάθεια, αποτέλεσμα ειλικρινής αγάπης και πάθους. Και στο τέλος της ημέρας, παρά τις όποιες αδυναμίες, αυτό είναι που μετράει.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s